Door het slijk

Het waarom bleef voor ons verborgen, maar het was zo klaar als een klontje dat ze in deze regio bezig zijn met grootschalig groot onderhoud van de wegen. Op ongeveer de helft van onze route van vandaag waren wegwerkzaamheden. En dus waren die wegen eigenlijk niet toegankelijk voor verkeer. Wanneer je echter als fietser in China meent dat je bijvoorbeeld best kunt rijden over een ruwe betonlaag waar de asfaltdeklaag nog op moet, dan doe je dat gewoon. Je groet de wegwerkers, en die groeten vriendelijk terug.

Onverharde weg

Een weggedeelte van een kilometer of acht had ook nog eens geen funderende betonlaag. Er lag helemaal niets meer op de weg. Behalve de natuurlijke bodem dan. Aan het begin van de weg vroegen we ons af of we niet beter konden omrijden. Maar ja, dan zouden we enige brug voor vandaag over het Grote Kanaal missen en zelfs helemaal geen Kanaal zien. Nou, dat kon natuurlijk niet. We besloten om deze onverharde weg op te gaan.

Grote modderpoel

Punt van aandacht was dat het eigenlijk al aan het regenen was sinds de start van onze rit. Een mild regentje, terwijl de temperatuur nog steeds prima bleef. Dus juist wel fijn fietsweer. Ander punt van aandacht had moeten zijn dat er in de voorafgaande dagen enorm veel regen was gevallen. Maar daar stonden we pas bij stil toen de tijdelijk onverharde weg steeds onbegaanbaarder werd. Het was soms nauwelijks meer een weg te noemen, het was vooral een grote modderpoel.

Bizarre tocht

Kilo’s modder verzamelde zich overal op onze fietsen. Desondanks bleven we monter tegen elkaar roepen hoe fijn het was dat onze fietsen voorzien zijn van een Rohloff naaf en van een aandrijfriem, in plaats van zo’n kwetsbare derailleur met aandrijfketting. Maar eigenlijk was het een tamelijk bizarre tocht, zo door de modder. Minstens zo bizar was dat we daar allebei nog lol in hadden ook.

Toch het Kanaal gezien

Op een zeker moment kwam er toch een eind aan de modder, precies bij de brug over het Grote Kanaal. Het gaf voldoening om deze slijktoer gemaakt te hebben om toch het Kanaal te kunnen zien.

Aan het eind van de rit voelden we de modder nog steeds overal op ons lijf, we verlangden naar een douche. Maar ja, beter zou zijn om eerst onze supersmerige fietsen schoon te maken.

Fietsen-carwash

‘We moeten naar een car-wash’ meende Ageeth. Leuk idee, dacht ik, maar die doen auto’s, geen fietsen. En vind er bovendien maar eens eentje. ‘Hé, daar zit er een!’, riep Ageeth, terwijl ik mijn belemmerende gedachte nog niet eens helemaal had kunnen afmaken. Het bleek een hele leuke zaak te zijn met een vijftal energieke jongelingen en een vrouw van een jaar of veertig die de scepter zwaaide.

Fietsen en tassen weer blinkend schoon

We waren nog niet half binnen in hun waterwerkplaats toen ze ons al gebaarden waar we de fietsen neer moesten zetten. We hadden nog net tijd om de tassen eraf te halen.

De jongen met de hogedrukspuit had de hoofdrol, maar ook de anderen bemoeiden zich er allemaal mee. Ze droogden alles met doeken en ze poetsten zelfs onze tassen blinkend schoon. Voor dit vakwerk mochten we 10 Rmb neertellen, 1.30 euro.

Moraal van dit verhaal

Aan het eind van elk modderpad in het leven kan er zomaar een fietsen-carwash zijn. Zolang je tenminste een beetje oppast met het inzetten van belemmerende gedachten.

Fietsroute en overige foto’s

Teksten grotendeels door Henk, foto’s vooral door Ageeth