Tasmirakel

De taxituktuk zette ons af voor de centrale ingang van het idyllische waterdorpje Wuzhen. Ageeth maakte met haar camera, die om haar nek hing, een foto van het krankzinnig grote aantal bussen op de parkeerplaats. Zoals Chinese toeristen in ons land tegenwoordig plaatsjes als Giethoorn volstrekt onder de voet lopen, zo doen ze dat bij hun eigen waterdorpen in nog veel sterkere mate. Alle inzittenden van die toeristenbussen waren nu al in dat idyllische dorpje, en wij wilden er ook nog in.

Nog driehonderd meter lopen naar de ticketbalies.

Taskwijtbesef

Ageeth wilde haar tas pakken voor de betaling, maar de tas hing niet om haar schouder. Zij liet een ijselijke kreet horen om dit moment van taskwijtbesef te markeren. ‘In de tuktuk laten liggen!’, riep ze uit. We renden zo snel mogelijk terug naar de centrum-ingang, maar de tuktuk stond er natuurlijk allang niet meer. Ojee. Paspoort. Creditkaart. Geld. Telefoon met een heel leven. Fietssleutels. Leesbril. Pakje kauwgom. Alle belangrijke steunpilaren van een nomadische fietser zaten in deze fietsvoortas.

Vreemde boodschap

Met de vertaalapp op mijn telefoon wendden we ons tot een van de auto-orde-bewakers bij deze centrale ingang. Of er bij hen een tas was afgegeven. Nee, er was niets afgegeven, zo meldde hij terug met zijn vertaal-app. De ernst van het verlies van deze tas was snel duidelijk bij hem en zijn collega’s. Zij belden de politie. Een onopvallende politieauto met twee man was binnen vijf minuten ter plaatse. De vriendelijke en hoffelijke politieheren stelden ons voor hoe ze deze situatie zouden gaan oplossen. Zij wilden ons meenemen naar het politiebureau, en dan zorgden zij ervoor dat de tas weer bij ons terecht zou komen. Het tweede deel van hun boodschap bevreemdde ons enigszins, maar het leek een goed idee om hen te volgen in wat zij voorstelden. En we moesten toch aangifte doen, voor verzekeringen en zo. Oh wat een ellende, wat een vreselijk gedoe, dit tasverlies.

Triomfantelijke agent

Op het bureau voegden zich nog twee collega’s bij onze ‘casus’. De vier mannen wilden precies weten hoe de tuktuk eruit zag, drie of vier wielen, hoe laat we waar waren ingestapt en uitgestapt, hoe de tas er uitzag en wat er in zat. Ze schakelden ook nog een tolk per telefoon in om al deze informatie duidelijker van ons te kunnen krijgen. Vervolgens verdwenen de mannen naar een ruimte achter de gespreksbalie. Tien minuten later kwam een van hen triomfantelijk terug met een foto op zijn telefoon. Of dit de taxituktuk was waarin onze tas was achtergebleven? ‘Ja!!’, zo riepen wij stomverbaasd uit, en voor dit antwoord had de politieman geen vertaalapp nodig. Hij ging weer terug naar zijn collega’s.

Imponerend en doelgericht

Weer tien minuten later kwamen de twee agenten die ons hadden opgepikt tevoorschijn. Ze deden riemen om met wapenstok en andere voor mij niet geheel duidelijk dingen waar een dreigende werking van kon uitgaan. Ze richtten zich nu niet tot ons, maar liepen naar buiten. Daar stond inmiddels een imponerend grote politiewagen voor hen klaar waar zij mee op pad gingen. Doelgericht, zo zag het er uit. Even later verklaarde een van de twee andere politieheren per vertaalapp dat wij rustig moesten blijven wachten en dat de collega’s ervoor gingen zorgen dat de tas weer zou terugkomen. Een kwartier later kwamen ze terug. MET DE TAS!! Ongelofelijk! Nu liet ik een ijselijke kreet horen, van vreugde, en Ageeth pinkte zowaar een traantje weg, ook van vreugde natuurlijk.

Deduceren en speculeren

Over hoe dit nou is gegaan kunnen wij alleen maar wat deduceren en speculeren. Dit hele stadje hangt vol met overheidscamera’s, zoals het hele land daarmee vol hangt. Een belangrijk nut van die camera’s blijkt in een situatie zoals wij die veroorzaakten: iets kwijtraken. Politiewerk is hier dan blijkbaar vooral het goed analyseren van camerabeelden. Nadat wij bevestigden dat ze de juiste taxituktuk in het vizier hadden, hebben ze waarschijnlijk ook nog beelden gezien met het registratienummer van de tuktuk, waar dan het eigenaar-adres aan gekoppeld is. Vervolgens zijn ze met de intimiderend grote politieauto naar het eigenaar-adres gereden. Als de man thuis was zullen ze hem beleefd gevraagd hebben of hij een tas in zijn tuktuk had gevonden, en als hij niet thuis was zullen zij via huisgenoot of buur wellicht gevraagd hebben of hij zo snel mogelijk naar zijn huis kon komen. Maar voor ons deed dit alles er niet toe. Wij waren diep onder de indruk van dit adequate speurwerk. Om 19 u. raakten we de tas kwijt, om 20.30 had de politie de tas weer terugbezorgd aan ons!

De Chinese politie is je beste vriend.

Tekst grotendeels door Henk, foto’s vooral door Ageeth