UNESCO-torens

Vandaag stond in het teken van torens. Geen gewone torens, maar ‘diāolóu’. Deze diāolóu zijn begin 19e eeuw gebouwd door rijk geworden contractarbeiders die vanuit de Amerika’s terugkeerden naar hun dorpen in Guangdong, in het bijzonder rond de stad Kaiping. Er zijn er zo’n 3.000 gebouwd. Daarvan zijn er nu nog 1.833 over. Ze hebben allemaal de status van UNESCO-werelderfgoed. De torens hebben de meest uiteenlopende architectonische vormen, zoals we vandaag bij tientallen torens zagen. Barokke vormen, Romeinse en Griekse zuilen, en verder alles wat men maar bij elkaar kon fantaseren. Vanuit onze hotelkamer hebben wij nu magnifiek zicht op een toren die dertig meter van ons panoramaraam af staat. Geweldig!

Gouden bergen, wurgcontract

Waarom die diāolóu hier zijn gebouwd is een wonderlijk verhaal. Na afschaffing van de slavernij, 1860/1865, stroopten plantage-eigenaren de wereld af voor vervangende arbeidskrachten. Die vonden ze uiteraard in gebieden waar veel armoede, werkloosheid, strijd en uitzichtloosheid was. Daar lieten mensen zich gouden bergen beloven en zetten hun handtekening voor contractarbeid. Ze wisten niet of wilden niet weten dat dit wurgcontracten waren met grote strafrechtelijke gevolgen als ze zich toch wilden ontworstelen aan de verplichtingen waarvoor ze hadden getekend.

Gefortuneerde terugkeer

Anderhalve eeuw geleden was de regio waar we nu fietsen perfect voor het ronselen van arme drommels voor die Noord- en Zuid-Amerikaanse plantages. Er waren hier burgeroorlogen, er was extreme armoede en nauwelijks perspectief op een normaal bestaan. Miljoenen Chinezen uit deze regio kwamen zo op Amerikaanse plantages terecht, ook bijvoorbeeld trouwens in Suriname. Een klein deel van die miljoenen contractarbeiders wisten zich ondanks alles ‘op te werken’. Zij zagen kansen om zelf ondernemer te worden en rijkdom te vergaren. Enkele duizenden van hen keerden gefortuneerd terug naar hun geboortegrond in China. Maar ja, daar was het nog steeds hommeles, in de vorm van banditisme, overstromingen door slecht waterbeheer, Japanse militaire eenheden die de macht betwistten. Om zich te beschermen tegen al dat mogelijke onheil bouwden de terugkeerders versterkte woningen in de vorm van torens. Ze woonden erin met hun families, en bij gevaar verschansten ze zich met wapens op hun bovenste verdiepingen.

Helden

Een van de vele torens die we onderweg zagen werd in 1945 belaagd door de Japanners, maar de Chinese soldaten hielden stand en zagen kans de Japanners een nederlaag te bezorgen. De toren is nu vooral een monument voor dit Chinese heldendom, met tal van foto’s en (voor ons) onleesbare toelichtingen op aspecten van deze slag.

Diāolóu-QR

We hadden vandaag twee interessante ervaringen met QR- codes. Naast de deur van elke diāolóu hing een bordje met een QR. Als we die code scanden en op de link klikten, kwam alle informatie over de betreffende toren tevoorschijn die door onze Google Translate vertaal-app direct in het Nederlands werd vertaald. Ongelooflijk: één klikje op de link, en je hebt alle informatie in het Nederlands.

Google Lens alweer ouderwets

In het lunchrestaurant van vandaag een soortgelijke ervaring. Je kon daar bestellen met de QR-code die op tafel stond, en ook die informatie kwam direct in het Nederlands op onze telefoons. Fantastisch! Maar ook wel een beetje jammer, dat alles zo eenvoudig wordt. Gelukkig aten we in de avond bij een zaak waar we gewoon de bekende taal-uitdagingen hadden, die we te boven moesten komen met de ‘ouderwetse’ Google Lens- vertaling van de menukaart.

Bandenpech-geluk

Bij de start van de drieënzeventig kilometer die de tocht vandaag bleek te worden, was Ageeths achterband een stuk zachter dan gisteren. De drukmeter van onze fietspomp gaf aan dat er nog maar 2 bar op stond, in plaats van de 4 bar zoals we de band na de vliegreis hadden opgepompt en zoals de band gisteren nog aanvoelde. Gaan zoeken naar een minilekje is veel lastiger dan naar een lek van een echte platte band. We keken de buitenband na, verwijderden wat steentjes uit het profiel van de nog bijna nieuwe band (voor het eerst vervangen, na 25.000 kilometer), vonden in het loopvlak een sneetje van een millimeter of vier. Maar ja, wat nu? We besloten de band op te pompen en gewoon verder te fietsen, met oogkleppen op en op hoop van zegen. Deze vrij naïeve strategie bleek tot onze verbazing succesvol. Band bleef prima op spanning. Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan!…

Foto’s van de dag

De allereerste! Na 11 km onderweg te zijn.

Waterreservoir, in prachtig natuurgebied met superfietspad. En er was verder vrijwel niemand!

Streng verboden om te… eh… tja.

Waterreservoir met water.

Op het superfietspad.

Waterreservoir zonder water.

Pauzeplek op dorpspleintje.

Prachtige oude straat, waar we toevallig doorheen fietsten. Recentelijk gerestaureerd, zo te zien. Er lijkt hier en daar wat meer aandacht voor het behoud van erfgoed te komen in dit land.

Twee schitterende exemplaren. Bewoond.

Een écht fietspad. Het mooiste pad van de wereld, en we kwamen niemand tegen.

Oude diāolóu-woon/verdedigings-toren, en nieuwe woontorens (verdediging hooguit in de vorm van deursloten).

Mooie architectuur van een eeuw geleden in Kaiping. Is wel een beetje vergane glorie, nu met luxe kledingwinkeltjes.

Als je deze QR-code volgt, kom je bij de lunchkaart zoals wij die vanmiddag in Het Nederlands op onze telefoons kregen. Probeer zelf maar!… (Lunchzaak is eigenlijk ijssalon?!)

Koude citroenthee, favoriet van Ageeth.

Deze dame deed een complexe waterleidingklus.

Jochies.

Oude koopmanshuizen in Chikan. We wilden dit schilderachtige stadje bezichtigen, zoals Henk op twee eerdere reizen al tweemaal had gedaan…

… maar het was nu geëxplodeerd tot een toeristenmagneet, met grote parkeerterreinen, toegangkassa’s en oneindige stromen bezoekers. We zijn maar doorgefietst.

Kaartende dames op een dorpspleintje.

Met stip de lelijkste restaurantstoelen die we ooit hebben gezien. Maar het eten was de waardering van 4,2 zoals Baidu gaf, als gemiddelde van klantrecensies, inderdaad waard! (Ja, we gebruiken inmiddels al een paar Chinese apps, zoals Baidu; is voor ons volledig vertaald in het Nederlands!)

Vertaling van menukaart met Google Lens.

Toen we na het avondeten terugkwamen bij het hotel, bleek de toren tegenover ons prachtig uitgelicht te zijn.