Weersgeluk, hutongdwaaltocht en alleen maar aardige mensen

De weersvoorspellingen voor onze aankomstdag in Beijing waren de afgelopen week wisselend, variërend van veel regen tot enorm veel regen. Hoogtepunt was de voorspelling van afgelopen dinsdag: maar liefst 81,9 mm. werd ons toebedacht. De werkelijkheid viel mee. We kwamen we aan met 23 graden, droog en licht bewolkt.

Probleemloze eerste 30 kilometer op de fiets

Zonder een spatje regen fietsten we 30 km van vliegveld richting hotel in Beijing-centrum. Onze navigatie werkte voortreffelijk. De vooraf uitgezette route klopte als een bus en er staan kennelijk genoeg GPS- satellieten aan de hemel om hier toch ook Westerse telefoons bij te staan. We hoefden niet één keer af te stappen voor ‘route-onduidelijkheid’ en reden geen enkele keer verkeerd. Voldaan over de geslaagde eerste China-rit door deze 20-miljoensstad zo rechtstreeks uit het vliegtuig, arriveerden we in de hutongwijk waar we een hotelkamer hadden gereserveerd.

Zoektocht door hutongwijk

Het hotel liet zich in de nauwe steegjes niet direct vinden, waardoor we een aardig dwaaltochtje door deze authentieke wijk kregen. Tweemaal de weg vragen leidde nog niet tot resultaat. Op een zeker moment werden we aangesproken door een verbazend goed Engels sprekend dame, lid van een driepersoons gezin, die ons uit de brand ging helpen. Dat viel ook haar nog niet mee, maar na weer anderen bevraagd te hebben werd haar duidelijk waar wij moesten zijn. Ze zei tegen man en dochter dat die maar even zonder haar verder moesten gaan, en begeleidde ons naar de plek waar het hotel moest zijn. Dat bleek in een hutongwoning gevestigd te zijn waar we al eerder voorbij waren gefietst. De deur ging open en een verwelkomende hutonghotel-mevrouw trad ons tegemoet.

Geen kamer voor ons

Met dank namen we afscheid van de aardige dame die ons zo goed geholpen had en wendden we ons tot de hoteleigenaresse. Die liet ons echter niet binnen. Hadden wij haar bericht niet ontvangen dat de kamer helaas niet beschikbaar was in verband met de verstoppingen door de overvloedige regenval van een dag eerder? En dat zij ons wel kon bemiddelen naar alternatieve accommodatie? Eerlijk gezegd hadden wij het bericht 15 minuten eerder gezien en genegeerd, we waren er bijna. Duidelijk was dat de hoteldame met de situatie in haar maag zat en ons heel graag aan andere accommodatie wilde helpen. We gingen op pad. Even later troffen we haar compagnon, die zich bij haar aansloot om ons te begeleiden naar een goede andere kamer. Dat viel nog niet mee, de eerste drie adressen bleken geen kamer te hebben of waren niet geschikt.

Ander hotel naast Verboden Stad

Intussen genoten we van de wandeling door deze prachtige dorpsachtige wijk in het centrum van Beijing. Toen wandelen langs de buurthotels niets opleverde haalden de dames hun telefoons tevoorschijn en vonden een hotel dat ons ook zeer kon bekoren, een kilometer verderop. Het werd praktischer als ook zij zouden gaan fietsen. De dames regelden in twintig seconden beiden een ‘shared bike’ zoals ze in enorme aantallen overal in deze stad staan. Het hotel bleek top te zijn en bovendien letterlijk aan de rand van de Verboden Stad die we morgen natuurlijk willen bezoeken.

’s Avonds ons eerste etentje was ook een schot in de roos. Een heerlijk authentiek Chinees restaurant waar we veel teveel eten bestelden. We moeten het nog even leren.

Morgenochtend dus wandelen naar de Verboden stad! En de paraplu maar meenemen.

Wonderlijk aspecten

Al met al hadden we een heel fijne aankomstdag waarin heel veel zomaar mee zat, zeker als je kijkt naar het resultaat en je niet al te druk maakt over wonderlijke aspecten van deze samenleving. Bijvoorbeeld dat er bij de douane vingerafdrukken werden afgenomen, en foto’s van ons werden gemaakt. Dat wordt dan natuurlijk aan onze visumgegevens gehangen, zo vermoeden we. En al op het vliegveld lukte het tot onze verrassing om een 4G prepaid-simkaart met 20 Gb voor 30 dagen aan te schaffen, maar ook daar met uitgebreide identificatie: paspoort, visum, foto. Dus we zijn nu ook met deze simkaart en bijbehorend telefoonnummer bekend bij de autoriteiten. Is dat erg? ‘Nee, want we hebben immers niets te verbergen’, is het mantra dat wij beiden dan zelf maar graag aanhangen voor een situatie als deze. In het Westen zijn het de uit de klauwen gegroeide private grootmachten zoals Facebook en Google die veel meer van ons weten dan we ons bewust willen zijn. In China is het de overheid die streeft naar volledige controle, voor de veiligheid en het welzijn van het volk. Tenminste, dat wordt hier zo gezegd. Tja, is het ene beter dan het andere? Daar mag ieder zo zijn mening over hebben.

Fietsroute en overige foto’s

Teksten grotendeels door Henk, foto’s vooral door Ageeth