8. Drie ontmoetingsmaaltijden

Vandaag hadden we de kortste, verreweg de zwaarste en absoluut de mooiste tocht van de drie fietsdagen tot nu toe. Zesenzestig kilometer omdat we het een beetje rustig wilden doen, maar we hadden ons niet gerealiseerd dat ons ad-hoc bedachte bezoek aan de Keizerlijke lychee-plantages door flink heuvelig gebied zou voeren. Prachtige rustige wegen en weggetjes, geweldige natuur en fraaie kleinschalige vijftig-plus landbouwperceeltjes, maar ja, heel veel heuveltjes en bovendien een pittige pas door de bergen waar we gisteren nog zulke idyllische foto’s van maakten.

Ploeteren

‘Vijftig-plus’ perceeltjes, trouwens: landbouw lijkt in de gebieden waar we nu fietsen vooral kleinschalig te zijn, en beoefend te worden door mannen en vrouwen van meestal zeker zestig-plus, en een enkele vijftiger. Jongeren ploeteren niet op het land, die kunnen veel meer verdienen in de zogenaamde ‘echte’ economie. Voor al die ouderen is de opbrengst van hun landje wellicht een schamele aanvulling op een schamel loon- of pensioeninkomen. Overigens werden we bij het kopen van een fles water heel hartelijk (en verwonderd) gegroet door een dame van dik in de tachtig, die daarna opstond en met de schoffel over de schouder vertrok. Landbouw is natuurlijk ook een manier van leven.

Plattelandsontbijt

De titel van het verhaal van vandaag duidt op de ontmoetingen en hartelijkheden die ons bij toeval bij alle drie onze maaltijden ten deel vielen vandaag. Het begon in de ontbijtzaal van ons plattelandshotel. De hoteleigenaar had via de receptioniste meegekregen dat wij Nederlanders waren, zo bleek toen hij aanschoof bij onze ontbijttafel. En hij was al heel lang een groot bewonderaar van Nederland! We vonden het al zo leuk om gisteravond een van Gogh- reproductie in onze hotelkamer aan te treffen, zoals we gisteren voor de oplettende lezers bij de laatste foto duidden met ‘Een Hollandse prent in onze hotelkamer!’.

Bananenblad

De hotelbaas hoopt ooit nog eens een bezoek aan Nederland te kunnen brengen. Hij bood ons aan om kosteloos nog een nacht in zijn hotel te blijven, en te dineren met hem en zijn echtgenote, om alles te kunnen horen over Nederland. Helaas, zo vonden wij, we moeten doorfietsen omdat we een flink programma voor de boeg hebben. Wel aanvaardden we in grote dank de hartige gevulde kleefrijst in bananenblad voor later op de dag of morgen. Bij het ontbijt waren die de lekkerste die we ooit hadden, dus deze vijf meeneem-onderwegmaaltjes waren ons zeer welkom!

Stadslevenlunch

De lunch gingen we eigenlijk in als koffiestop. In het centrum van de redelijk grote plattelandsstad waren zowaar twee moderne koffiezaken, vooral druk voor brommerbezorgers. Bij een van de twee zaken stond een buitentafeltje met twee stoeltjes. En ze hadden ook nog eenvoudige lekkere broodjes. Ideaal voor ons om neer te strijken en het dagelijks stadsleven te aanschouwen. Maar het werd meer dan ‘wederzijds aanschouwen’. Natuurlijk werden we door velen met verwondering en nieuwsgierigheid bekeken, zoals heel vaak ook onderweg.

Gezellige pubers

Maar als je rustig zit op een ‘terras’, dan vinden veel mensen het ook leuk om door ons te worden gegroet, of zelf te groeten, zelfs al hebben ze wellicht nog nooit een buitenlander gezien. Met drie groepjes ontstond wat meer contact. Drie meiden giebelden en keken steeds naar ons, en waren helemaal verrast dat wij zwaaiden. Hun gelach werd alleen maar meer en wij lachten van harte mee. Vier puberjongens vond ons ook een bijzonder fenomeen. Ageeth riep of ze Engels spraken, en vervolgens duwden drie van hen nummero vier naar voren. Zijn vocabulaire leek beperkt, maar er kwam toch een keurig ‘Where are you from?’ uit zijn mond. Toen we die vraag naar tevredenheid hadden beantwoord liepen ze, na ons een ‘Welcome to my country’ toegewenst te hebben, weer door, ook vrolijk lachend. Twee andere knullen van een jaar of dertien, beiden nogal gezet, zochten echt een gesprekje, via de vertaalapp op hun telefoon. Best gezellig. Toen waagde de brutaalste van hen het om te vragen of zij wat mochten drinken op onze kosten. Hee, zoiets hadden we niet verwacht. Wel grappig eigenlijk. Ageeth liet ze kiezen in de koffiezaak-internet-app op haar telefoon. De jongemannen vonden het geweldig en dankten ons uitvoerig. Henk was verwonderd over hun vrijpostigheid, die ons niet als typisch Chinees overkwam, maar het was voor de twee jongens en voor ons vooral heel vrolijk.

Lychee-boomgaarden

We fietsten door naar de Keizerlijke lychee-tuinen. Zo’n 2300 jaar geleden begon men op deze plek met de teelt van deze vruchten, uitsluitend bestemd voor de Keizer en zijn gevolg. Tot aan de communistische revolutie van ruim een eeuw geleden bleef dat zo, maar toen in die tijd de laatste keizer werd afgezet was het een mooie symbolische daad jegens het Volk om de lychee-vrucht veel grootschaliger te gaan telen en voor iedereen beschikbaar te maken, juist ook voor de gewone man en vrouw dus. Ook de voorheen keizerlijke lychee-boomgaarden zijn nu voor iedereen (kosteloos) toegankelijk, zodat ook wij de oudste nog (in juli) vruchtendragende lycheeboom konden zien: 1300 jaar oud! Ook bijzonder was het lycheemuseum, vooral omdat het berekend was op tienduizenden bezoekers per dag in het lychee-seizoen in de zomer. En nu waren wij vrijwel de enige bezoekers.

Upgrade en bun

In het hotel waar we eind van de middag arriveerden bleken we ongevraagd een kosteloze upgrade te hebben naar een riante suite. Toen we net een minuut of tien op onze kamers waren werd er aangeklopt. De manager en een medewerkster overhandigden ons een ‘ananas-bun’ en stelden ons een vraag. Later bleek de bun werkelijk overheerlijk en een lokale delicatesse te zijn. En we voldeden een halfuurtje later na opfrissen graag aan hun vraag, want, aldus de manager, ‘de medewerkster vind het zo leuk om een foto van u te maken’. Wij vermoedden al direct andere goede bedoelingen daarmee, en dat bleek ook wel uit de vrij uitvoerige ensceneringen voor de fotosessie. Dus als je onze Europese gezichten binnenkort toevallig tegenkomt in een hotel-commercial op de Chinese socials of Chinese televisie, weet dan dat wij met plezier meewerkten en ons graag lieten lijmen met upgrade en ananas-bun!

Foto’s van de dag

Henk samen met de eigenaar van het hotel van waaruit we vanochtend vertrokken.

En met z’n vieren.

Schoonmaakrobot in ons hotel. Net zoiets als veel Nederlandse katten- of hondenhaar- eigenaren ook hebben.

Henk voor het hotel.

Op de brug in Wangfu. Een reling kon er kennelijk niet meer vanaf.

Aquaduct!

Terrasje pakken en mensen kijken.

IJskoffie met lychee.

Wij werden ook bekeken.

Op verzoek getrakteerd op een cappuccino.

We hebben heel veel bushokjes gezien waar kennelijk nooit meer een bus stopt. Al of niet in overleg met het buurtcomite hebben ze nu een nieuwe functie: vuilnishokjes. De ene buurt gedraagt zich wat netter dan de andere.

Dit bijzondere oude bouwwerk blijkt een voormalige kalkoven te zijn. In heel China nu verboden in verband met de grote milieuschade die ze veroorzaken.

Pittige klimmetjes vandaag!

Maar dan wel genieten van mooi uitzicht.

Maïskorrels worden van de kolf geschraapt.

Van boom naar plank tot houten meubelstuk.

1300 jaar oude lycheeboom, ‘Hidden fairyland’.

En deze is 800 jaar oud…

…net als deze.

Nog eentje van 1300 jaar oud.

Aankomst bij het lycheemuseum.

Zelfs de trap is met lychees versierd.

Het lycheemuseum vanuit een boomgaard bekeken. Een lychee-boomgaard, dus.

Wandelbrug.

Blikje lycheesap.

Glazen brug, zodat je de toppen van de lycheebomen goed kan zien. Best een leuke gimmick, maar je ziet nog beter als je over de reling kijkt.

Spelende kinderen bij aankomst hotel.

Warme ‘Pineapple bun’ gekregen van de hotelmanager. Specialiteit uit Hong Kong en ook deze streek. Als tegenprestatie hebben we meegewerkt aan opnames voor (vermoedelijk!) promotie van het hotel.

Het was erg lekker!

Dag 8 – van Xu Xi naar Genzi: 67 km