13. Trotse Kanaalstad Liaocheng

Liaocheng is een trotse Kanaalstad. Ruim een miljoen inwoners, universiteitsstad, een aangename en zelfverzekerde sfeer, en historisch bewustzijn. We hadden mindere steden kunnen treffen om onze niet-fietsdag te besteden aan museumbezoek, wasjes doen, fietsenmakerbezoekjes en wat lummelen door de stad.

Fietsenwinkelstraat 

De fietsenmaker die we via Google vonden was een prachtige Giant-zaak. Met fietsenliefde plakten zij onze binnenband zodat we nu weer over een reserveband beschikken. We mochten hen daar niets voor betalen. We wilden ook plakkertjes hebben voor onverhoopte volgende lekke banden. Die hadden ze niet meer beschikbaar, maar ze verwezen ons door naar een paar deuren verder. Pas toen bleek ons dat we in een elektrobrommer- annex fietsenwinkelstraat beland waren, met zeker 20 speciaalzaken. Bij een fietsonderhoudzaak schaften we tien fietsbandplakkertjes aan waar we dertien cent voor mochten afrekenen. 

Kanaalbewustzijn 

De trots van de stad laat zich zien in zijn historische kanaalbewustzijn. Deze stad is al lang geleden welvarend geworden als kanaalhavenstad. Het kanaal is hier een gekanaliseerd riviergedeelte dat door de stad meandert. Het kanaal is hier gerenoveerd, goed onderhouden en aan beide oevers voorzien van weelderige parken met fiets/wandelpaden. Het gemeentelijke museum is voor een belangrijk deel gewijd aan het Kanaal. We waren aangenaam verrast met de adequate Engelse vertalingen op alle verklarende paneelborden in het museum. En dat terwijl er vrijwel geen toerist in de stad komt, naar onze indruk. Wij zijn in elk geval geen enkele niet-Chinees tegengekomen. 

Geen museumwinkel 

Ze doen hier niet aan museumwinkels waar je boeken kunt kopen om alles thuis nog eens op je gemak te bekijken, dus hebben we foto’s van alle paneelborden gemaakt om de Kanaalhistorie later nog te kunnen bekijken en uitpluizen. De geschiedenis van het Kanaal hangt natuurlijk samen met de staatkundige ontwikkeling van de Chinese deelstaten in het verleden, met hun oorlogen, grensgeschillen, vredes- en handelsverdragen, etc.

Een kleine illustratie daarvan geeft bovenstaand paneel.

‘Hello, how are you?’ 

In het museum werden we in (elementair) Engels aangesproken door verschillende kinderen in de basisschoolleeftijd. Hun ouders spraken geen Engels, en waren vol bewondering voor hun knappe kinderen. Zou het de slimme handelsgeest van deze stad zijn, die er voor zorgt dat Engels hier voor basisschoolkinderen al belangrijk wordt gevonden? 

Overige foto’s