Twee bruggen te ver

Onze rit vandaag zou 95 kilometer zijn, maar helemaal op het laatst kwamen er nog zeventien ongewenste kilometers bij. En vervolgens waren we nog een uur bezig om het hotel te vinden, dat we al gereserveerd hadden. Soms zit het mee. En soms wat minder. Het was een prachtige dag vandaag, maar we zijn er wel een beetje moe van. 

Oude afgebroken, nieuwe nog niet klaar

Het laatste deel van de reis van vandaag, voordat we de stad Liang Shan Xian zouden ingaan, liep langs het Grote Kanaal. Om de stad in te komen moesten we het Kanaal via een brug oversteken, zo vertelde navigatieprogramma Osmand met Open Street Maps ons. Maar die Maps wisten niet dat de brug op dit moment vervangen wordt door een grotere nieuwe, en dat de oude al is afgebroken.

Gelukkig gaf de kaart aan dat er een kilometer verderop nog een brug zou zijn. Maar ook daarover bleek Open Streetmaps niet ingelicht te zijn omtrent de actuele situatie: ook deze was afgebroken en werd vervangen door een prestigieuze nieuwe.

Waarom, zo vroegen wij ons natuurlijk af, waarom nou toch tegelijk?! 

Een brug te ver

Het is misschien efficiënt om twee bruggen in een keer te doen. Maar hadden ze op het gemeentehuis nou niet kunnen bedenken dat wij dan helemaal moesten terugfietsen en zeventien kilometer omrijden? Hoe dan ook, deze etappe van vandaag was voor ons gewoon twee bruggen te ver. En dat is dan wel weer een interessante analogie. Ageeth woont immers in de stad waar het WOII- drama ‘een brug te ver’ zich vijfenzeventig jaar geleden voltrok. 

We zouden ook nog vele woorden kunnen wijden aan hoe het nou kwam dat we, terwijl we al behoorlijk uitgewoond waren, zolang moesten zoeken naar het hotel. Maar dat doen we niet. 

Tempel van 1750 jaar oud

Veel leuker om te vermelden is dat we aan het begin van de rit bij toeval langs een fraaie tempel kwamen die ons intrigeerde. Fietsen parkeren, en bezichtigen. De tempel bleek al uit het jaar 250 n.Chr. te dateren! Het gebouw zag er uit als een boeddhistische tempel, maar de beelden van de te aanbidden goden hadden daar niet veel mee te maken. Er was bijvoorbeeld een God van de Cultuur, waarbij als toelichting onder meer stond dat deze God bevordert dat cultuur en beschaving worden ontwikkeld, en dat officiele rangen en salarissen door hem worden gemanaged.

Dat laatste zou ons voor Nederland ook een heel goed idee lijken. In plaats van al die voortdurende moeizame cao-onderhandelingen en bijbehorende stakingen, dat je gewoon een God benoemt aan wie je een eerlijke totstandkoming van een salarisgebouw toevertrouwt. 

Goochelen met tijd

Ook over deze tempel valt nog veel meer te vertellen, maar zo’n reis als deze is immers voortdurend goochelen met tijd: fietsen, eten, rusten, foto’s en tekst maken, slapen, ijsjes eten en vakantie vieren. Dus tot zover het verhaal van vandaag. 

Fietsroute en overige foto’s