28. Rondvaart met telefoonstaarders

Het oude centrum van Suzhou verkenden we vandaag op onze stadsdag eens niet met taxi/tuktuk/bus/metro, maar per fiets. Dat is immers eigenlijk altijd het beste vervoermiddel. Zwerven door kleine straatjes en steegjes, een oude stadsmuur met stadspoort, bezoek aan een tempel, een voormalig Groot Kanaaldeel bekeken. En toch weer een welhaast onvermijdelijke rondvaart. Even saai als de eerdere rondvaart in Yangzhou, maar nu wel met een dertigtal andere toeristen (Chinezen) erbij. Dat maakte het dan nog wel weer leuk als schouwspel.

Links van u ziet u rechts

Het eerste kwartier van de 40 minuten durende vaart waren nog wel zoals je kon verwachten. Gezinnen en stellen praatten met elkaar over wat ze zagen en luisterden naar de ingeblikte luide luidsprekerstem die ongetwijfeld aangaf wat je links en rechts van je kon zien en uit welke periode dat dan was. Maar na dat kwartier gebeurde er iets anders: de luidsprekerstem stopte en er kwam een zangeres die zichzelf begeleidde op een traditioneel snaarinstrument.

Ze werd met een beleefd applausje ontvangen, maar haar muziek ontbeerde inspiratie. Ze leek een beetje verlegen.

Beleefdheidsapplaus

Al tijdens het eerste nummer haakte een aantal mensen af. Zij gingen niet opnieuw met elkaar in gesprek, of naar buiten kijken, maar ze gingen in de weer met hun mobieltje. Tijdens een rondvaart. Na drie zangnummers was de zangdame klaar. Beleefheidseindapplausje. Maar toen werd het nog veel merkwaardiger.

Boekenclub en herdenkingsmunten

De microfoon werd overgenomen door een meneer die voor de rondvaartrederij kennelijk moest proberen nog wat extra inkomsten te verwerven. Hij prees zeer luidkeels allerlei dingen aan, wellicht loterijloten, boekenclubabonnementen, herdenkingsmunten, of dergelijke zaken, maar werkelijk geen hond besteedde ook maar enige aandacht aan de man. In Nederland heb je dit soort dingen ook wel bij goedkope dagbusreisjes voor mensen met een smalle beurs, naar ik heb begrepen, maar het publiek op deze Chinese rondvaartboot was juist gegoede middenklasse. Dat moest ook wel, want men rekende ‘ Europese prijzen’ voor het tochtje, 80 Rmb, tien Euro. Vanaf het moment dat de luidkeelse verkoopmeneer de toon op het schip zette was vrijwel iedereen verdiept in zijn of haar mobieltje. Tijdens een rondvaart. Wonderlijk.

Dondersteen

‘Eén persoon gedroeg zich weer heel anders. Dit meisje van twee wilde vooral haar eigen gang gaan op de boot, waar ze vanuit haar perspectief bezien natuurlijk volkomen gelijk in had. Haar ouders en broer van een jaar of tien hadden het maar moeilijk met deze kleine dondersteen terwijl het kindje niets meer wilde dan wat ronddrentelen in de afgesloten en veilige bootruimte. Ouders waren voortdurend in de weer om het gedrag van het meisje te corrigeren. Tamelijk vruchteloos, want het kindje was enorm slim en wond ouders en broer om haar vingers.

Gezinsgehannes

Wij vonden het amusant en interessant om dit gezinsgehannes te zien. Herkenbaar, voor zowel Ageeth als mij, van lang geleden. Maar voor zover ik weet behoorlijk on-Chinees. Kinderen moeten van jongs af aan luisteren naar de ouders en zich gedragen zoals het hoort. Ongewenst gedrag van kleine kinderen dient vooral genegeerd te worden, conform de uitgangspunten van de leer van Confucius.

Het juiste gedrag loont

Eergisteren zagen we in een grote supermarkt een schoolvoorbeeld van het negeren van ongewenst gedrag. Een knulletje van een jaar of vier was enorm luid aan het huilen en schreeuwen, ongetwijfeld omdat hij ergens zijn zin niet in kreeg. Beide ouders stonden er doodgemoedereerd bij te keuvelen en besteedden geen enkele aandacht aan het verbale geweld van hun kind. De Confuciaanse boodschap aan dit kind was dus: onjuist gedrag levert je niets op. Je dient het juiste gedrag te vertonen, dat beloont zich wel.

Morgen hoeven we gelukkig geen rondvaart te maken. En we mogen weer echt fietsen!

Overige foto’s

Tekst grotendeels door Henk, foto’s vooral door Ageeth