Truku, Catalonië en Amerika

We verblijven drie nachten op dezelfde plek om de Taroko-kloof te ervaren. Vandaag op fietsen zonder de fietstassen (hé, dat fietst lekker licht!) de kloof 14 kilometer ingereden en onderweg een paar uitzichtwandelingetjes gemaakt. Geweldig mooi, imposante en prachtige natuur. 

Schermutselingen 

De kloof is genoemd naar het volk dat er als eerste neerstreek, de Taroko ofwel Truku. Zo’n 10.000 jaar geleden arriveerden de eersten van hen. De smalle diepe kloof zal een veilige plek zijn geweest, goed te verdedigen tegen indringers, veroveraars en piraten. Er zullen in de loop der decennia vast wel dat soort aanvals-incidenten zijn geweest, en vast ook wel schermutselingen met andere zich vestigende Taiwanese volkeren, maar daar is weinig over bekend. Er zijn nu zo’n 32.000 Truku-mensen in het gebied van 1.200 vierkante kilometer rond de kloof. Vanaf zo’n 500 jaar geleden werd het onrustig voor de Truku. De eersten van de nieuwe handelaars-veroveraars die van overzee kwamen waren notabene niet de Chinezen, maar de Portugezen, in 1544. Daarna kwamen de Spanjaarden, de Hollanders, vervolgens toch de Chinezen, de Japanners en in 1949 degenen die nu nog steeds de scepter zwaaien in Taiwan: de Chinese Chiang Kai-shek- elite die vluchtte voor Mao. 

Druk met zichzelf

In hun eerste decennia in Taiwan hadden deze twee miljoen Chinese nieuwkomers het vooral druk met zichzelf, met het vestigen van de macht op het eiland, en het opbouwen van een economie (goed gelukt trouwens). Ze zullen zich weinig hebben bekommerd om de Truku en de andere oorspronkelijke bewoners. Dat is gelukkig veranderd: in 2004 erkende de Taiwanese overheid de Truku officieel als volksstam, met bijbehorende zaken zoals ook erkenning van de Truku-taal en -cultuur en het bestrijden van discriminatie en achterstanden. Het lijkt er dus op dat er een zeker evenwicht gevonden is, een harmonie, een goede manier van samenleven. Dat is dus mooi op het microniveau van een volk op een stukje van een eiland.

Dikke vrienden 

Maar hoe zit het met de positie van Taiwan zelf, zeg maar het mesoniveau van een groot eiland op dit Oostelijk halfrond? De burgeroorlog tussen de communisten van Mao en de zogeheten ‘nationalisten’ van Chiang Kai-shek eindigde dus in 1949 met de vlucht van die laatste groep naar Taiwan. Maar in al die tijd tussen 1949 en nu is er nooit onderhandeld over hoe het nu verder moet of kan, is er nooit iets van een gezamenlijke intentie, laat staan verdrag, opgesteld. Met het ruwe recht van de sterkste had vasteland-China allang zijn wil kunnen opleggen aan Taiwan, had het Taiwan gewoon kunnen verslinden.

Maar Taiwan heeft slim gebruik gemaakt van zijn strategische ligging in de Stille Zuidzee en het belang dat de VS heeft bij militaire macht over dat immense oceaangebied. Al vóór 1949 vond de VS Taiwan strategisch enorm interessant, omdat je vanaf daar China goed in de gaten kunt houden en zonodig kunt bestrijden. Dus al lange tijd zijn Taiwan en de VS dikke vrienden vanwege hun belangen ten opzichte van China: VS levert wapens aan Taiwan, en VS mag militaire bases hebben in Taiwan. Ook Biden heeft onlangs nog weer eens zijn ondubbelzinnige steun voor Taiwan uitgesproken. En China blaft af en toe wel wat, maar bijt niet. Voorlopig nog teveel belang bij goede verhouding met handelspartner VS.

Opzouten 

Maar ja, wat hebben die Amerikanen eigenlijk te zoeken op een eiland zover van huis, vinden de Chinezen natuurlijk. Denk het jezelf eens even in. Hoe zouden wij Europeanen het eigenlijk vinden als de Chinezen ineens, noem eens iets geks, de Cataloniërs zwaar zouden bewapenen voor hun autonomiestrijd tegen Spanje, in ruil voor een strategische haven in Catalonië voor invloed in de Middellandse Zee?! Zouden wij dat gedogen?! Nee toch? Opzouten, zouden we zeggen en doen.

Lont in het kruitvat 

Daar waar op microniveau Taiwan zelf gelukkig harmonie heeft weten te maken met de Truku, is er op het mesoniveau van de positie van Taiwan zelf nog geen begin van een oplossing. En als dat zo blijft en verder verhardt, dan loopt de wereld zelfs het risico van een grote clash op macroniveau, oorlog tussen de VS en China, met Taiwan als ‘lont in het kruitvat’.

Hebben we tot slot nog iets vrolijks te melden? Natuurlijk! Morgen gaan we nog meer fietsen en wandelen in de Taroko-kloof, het wordt hier morgen alweer mooi weer. Pluk de dag!

Foto’s van de dag

Vandaag op de fiets verder de kloof in! Enorm genieten, wat een natuurpracht!

We waren zeker niet de enigen, maar het was een stuk rustiger dan gisteren (zondag).

De Cihmu brug…

…met een marmeren hek, ongetwijfeld gemaakt van het marmer dat je op de achtergrond ziet, wat volop aanwezig is in de Tarokokloof.

Xiangde tempel met pagode.

Tianxiang, een plaatsje verderop in de kloof. Met de enige supermarkt, bij ons in de buurt (13 km)

Nog steeds niet tegengekomen!

Onze eerste trail, de Baiyang trail. Helaas deels gesloten door gevallen gesteente.

Met gebaande paden….

…en zeker tien verschillende soorten vlinders gezien.

Op de terugweg de volgende trail gewandeld: Tunnel of the nine turns.

Geen avontuurlijke klimpartijen over de rotsen…

…maar opnieuw keurig gebaande paden…

…met schitterende uitzichten op de kloof.

‘Wat te doen als er een aardbeving is.’

Lampjes voor de grotten.

De derde trail deden we per ongeluk op de fiets: de Swallow Grotto trail.

En toen de laatste beklimming van vandaag, na twee steile kilometers de laatste zeer steile 500 meter naar ons hotel (de weg links omhoog, op het kaartje beneden vanaf het gele vlaggetje). Gelukkig deze keer zonder bagage.

Een mooie dag, en blij dat we weer in het hotel waren na al die klimmeters!

Dag 10 Retourtje naar iets voorbij Tianxiang 28 km.