Postzegel, massademper en Michelin-afhaalchinees

Fietsrondje door centrum van Taipei vandaag. We vatten de dag samen in drie kwesties: een memorabele Amerikaanse postzegel uit 1942, de vraag waarom je de allerhoogste toren zou willen bouwen in aardbevingsgevoelig gebied, en een afhaalchinees met Michelin-aanbeveling. Best lekker eten, trouwens.

Weg met de keizer

Als de geschiedenis hier en daar net een beetje anders gelopen was hadden de verhoudingen in onze wereld er nu compleet anders uit kunnen zien… Waarheid als een koe natuurlijk, maar vandaag werd ons dat weer duidelijk met een bezoek aan het gedenkgebouw gewijd aan Sun Yat-sen (1866-1925). Hij werd in 1912 de eerste president van de gloednieuwe Republiek China en had in de jaren daarvoor een flink aandeel in de opstanden tegen de vermolmde en achterlijke keizerlijke macht. In Nederland hebben we geen idee van de betekenis van deze man in de geschiedenis. Maar in zowel het huidige grote China als in het kleine Taiwan-China wordt Sun Yat-sen geëerd en gezien als spilfiguur in de Chinese historie, en als ‘Vader des Vaderlands’.

Communisme plus democratie

Sun Yat-sen zette de koers uit naar een moderner China, en keek daarbij naar zowel communisme als democratie. Wonderlijke combinatie door onze ogen van nu, best begrijpelijk in de zoektocht naar politieke vernieuwing in het China van toen, en inmiddels onmogelijk gebleken in het China van vandaag.

Buurland Rusland stond in diezelfde periode van ruim een eeuw geleden ook voor een zelfde soort mega-omslag: het einde van het tsaren-tijdperk en een revolutie die in 1914 tot communisme leidde. De politieke beweging van Sun Yat-sen vond het enorm interessant, het toenmalige communistische idee om de macht helemaal aan het volk te geven en het bezit te collectiviseren.

Kansarm en briljant

Dat Sun Yat-sen zo belangrijk kon worden voor de China’s was niet bepaald vanzelfsprekend. Hij kwam uit een arm boerengezin in een klein plattelandsdorp. Op school bleek hij een briljante leerling, en door een speling van het lot kwam hij met zijn moeder en oudere broer in Amerika terecht waar hij cum laude afstudeerde aan de universiteit. Sun Yat-sen ontleende veel inspiratie aan Amerikaanse politici, in het bijzonder aan de boeken van en over de toen al overleden oud-president Abraham Lincoln. Diens motto ‘van het volk, door het volk, voor het volk’ werd ook de politieke leidraad voor Sun Yat-sen.

Postzegelsteun

De USA bracht in 1942 een postzegel uit om steun te geven aan de democratische krachten in de Chinese politiek. Mooi gebaartje, maar niet van belang om de democratische kracht in China te laten winnen. Zoals we gisteren al memoreerden: aan het einde van de burgeroorlog moesten de Chinese democraten in 1949 vluchten naar Taiwan. Russische wapens beslechtten de strijd tussen communisme en democratie in het grote China. Zou het ooit tot een nieuwe symbiose kunnen komen tussen communistisch China en democratisch Taiwan?

Hoogmoed en uitzichtplezier

Vandaag waren we ook in de hoogste toren van Taiwan. In 2004 was ie af, en was toen enkele jaren de hoogste ter wereld. Nadien kwamen er nog hogere in andere landen, en is de Taiwanese toren gezakt tot een schamele elfde plaats op de ranglijst van de allerhoogsten. Beetje mal natuurlijk, zonodig de hoogste toren willen hebben om daarmee te kunnen laten zien dat, eh, nou, dat je de hoogste toren kunt bouwen.

Maar helemaal raar is het om de hoogste toren te willen bouwen als je Taiwan bent, want hier komen nogal eens aardbevingen voor omdat dit eiland op de grens ligt van twee ‘tektonische platen’. Technisch hoogstandje is dan weer dat ze de toren doodleuk aardbevingsbestendig hebben gemaakt door bovenin een ‘balansgewicht’ op te hangen met het krankzinnige gewicht van 620 ton. De hoogmoed om hier toch zo’n toren met gewichtsbal-in-de-top neer te zetten is tot op heden gelukkig wel beloond. Hij staat er na negentien jaar nog steeds netjes bij, en wij hadden er vandaag toch maar mooi uitzichtplezier van.

Michelin op een bankje in het park

Eén van ons wilde heel graag lunchen in Din Tai Fung, een Taiwanees dumpling restaurant met een Michelin-aanbeveling, en de ander was best bereid om mee te gaan en zonodig wachtrijen te trotseren. Reserveren deden ze immers niet aan. Ter plekke bleek de wachttijd 110 minuten te zijn, bijna twee uur. Dat was zelfs de één te gortig, wat de ander beaamde. Tegen dinertijd kwamen we erachter dat dit sterrenrestaurant elders in de stad ook een to-go-filiaal had. Dat bleek te liggen op de fietsroute terug naar onze verblijfplaats. Weinig moeite dus om te kijken hoe lang de wachtrij daar was. Wonderlijk genoeg bleek er helemaal geen rij te zijn. In tien minuten hadden wij voor totaal achttien euro twee geweldige Michelin-afhaalchinees-maaltijden die we op een bankje in het park in de late lentezon soldaat maakten.

Foto’s van de dag

Vijf-voudige poort tot het plein van de democratie…

…met aan het einde van het plein het Chiang Kai-shek Memorial…

…en aan weerszijden een theater en concertgebouw.

Educatieve kost.

Bewaakt door twee wachters.

Chiang Kai-shek.

Het geheel is omgeven door het grootste, groene park van Taipei.

Op weg naar het volgende Memorial nog even de banden wat harder oppompen met een echte fietspomp.

Het Sun Yat-sen Memorial

Waar hebben we dit eerder gezien?

Sun Yat-sen.

Jaartallen en …

…wapenfeiten.

Na Sun Yat-sen op weg naar Taipei 101.

In 2004 was dit het hoogste gebouw van de wereld…

…met 508 meter hoogte, inmiddels 10 keer ingehaald.

We kunnen nu met recht zeggen…

…dat we de hele stad hebben gezien.

Op grote hoogte verkeren nodigt uit tot foto’s maken…

…en daar zijn ze in Taipei 101 op ingericht!

We doen gewoon mee 🙂

Feestelijke verlichting en elektrische deelfietsen: in Taipei werkt het allemaal.

LOVE

En dan toch eten bij Din Tai Fung!

Geen ster, wel een Bib Gourmand.

Gelukt! En ontzettend lekker!

Tot slot nog het Creative Park 1914 bezocht,….

… waar oude fabrieken zijn omgetoverd tot een trendy plek om te zijn.