14. Vrijheid, ananas en Peinan

Op deze 5e mei 2023 fietsen we op onze 14e Taiwandag een korte maar pittige etappe. Vandaag realiseren we ons hoe bijzonder het is, en ook hoe gewoon we het vinden, dat wij in vrijheid en volstrekt onbelemmerd mogen gaan en staan waar we willen. Dankbaar.

Tuinbouw

In de afgelopen honderden kilometers was de Taiwanese akkerbouw prachtig om te zien maar wel steeds hetzelfde: rijst, rijst, en rijst. Vandaag was het ineens een heel ander verhaal: tal van ons bekende en onbekende vruchten werden geteeld op de tuinbouwpercelen langs de weggetjes die wij volgden. Ananas was het leukste. Dat hadden we nog nooit gezien! Een vrij lage struik met lange harde puntige bladeren, en daar bovenuit de ananas in wording. We hadden geen idee dat ananas op deze wijze groeit. Overigens hadden we ook nog nooit enige levenshinder gehad van dit gebrekje aan kennis. Maar als je het dan zomaar tijdens de fietsrit ziet: zo leuk, die cultuurnatuur!

Station

Onze verblijfplaats is deze nacht Taitung, de op een na grootste stad aan de Oostkust, 115.000 inwoners. In 1980 was de stad toe aan een nieuw Centraal Station, een stukje landinwaarts, 5 kilometer ten westen van de stad. Bij het bouwrijp maken van de grond stuitte men op enorm veel overblijfselen van een voorbije cultuur. Gelukkig bleek dat historische materiaal vooral buiten het stationsgebied te liggen, in een gebied van ongeveer een vierkante kilometer.

Inmiddels is er veel archeologisch werk gedaan in dit gebied en is er een prima publiekstentoonstelling neergezet voor publiek zoals wij. 

Peinanpark

Met trots vermeldt het Peinan Site Park dat ze het allereerste Taiwanese Archeologische park zijn. Er is duidelijk veel geld uitgegeven en moeite gedaan om de historie van de Peinanmensen te analyseren, te conserveren en zichtbaar te maken.

Het kleine Peinanvolk leefde van 5.000 tot 2.000 jaar geleden ongestoord in dit gebiedje van, zoals gezegd, een vierkante kilometer. Een enorm lange periode dus, drieduizend jaar. Vitrines vol met potscherven, pijlpunten, hakbijlen, armbanden, je kent het wel, de universele gebruiksvoorwerpen van onze voorouders die zich in kleine landbouwnederzettingen vestigden. 

Enkels

Taitung ligt aan zee. En natuurlijk liepen we even naar de zee. We wisten het wel, maar toch was het confronterend, het bordje ‘verboden te zwemmen’. Als rechtgeaarde Nederlander wil je altijd in zee als er zee is (wij wel in elk geval). Maar de Stille Oceaan is geen vriendelijk Noordzeetje. Geen rustig aflopend strand met fijn zand, maar een keienstrand met woeste golven die de keien voortdurend deden ratelen. Je moet er niet aan denken om daar met je enkels tussen te gaan staan. Prima dus, voor de zekerheid: ‘verboden te zwemmen’.

Foto’s van de dag

Dagstart met ontbijt!

Nog even water kopen voor onderweg…

…bij deze meneer.

Ook aanwezig.

Op straat is het al gezellig druk.

En dan op de fiets! Meteen weer mooi.

De befaamde rijstvelden.

Velden met ananassen.

Bananen…

…en onbekende vruchten.

Pauze bij de 7-11.

Voorbijgangers.

Een baseball monument.

En dan naar het Nationaal prehistorisch museum.

Vindplaats van overblijfselen van de Peinan cultuur…

…zoals deze grafkisten van leisteen

Net als de discen in het museum in taipei: onbekend waarvoor gebruikt.

Met de fiets naar het strand.

‘Tree of life’.

‘White house’

Eindelijk een vegetarisch restaurant gevonden, blijkt het een toetjesrestaurant te zijn. Heerlijke tofupudding met drie toppings gegeten.

Gebouw van zeecontainers in het Creative Park…

…op de plek waar vroeger het station was.

Dag 14 Guanshan – Taitung 51 km