17. Lang, saai, zwaar en hartstikke leuk

Vandaag fietsten we een lange, saaie en zware etappe. Lang was 98 kilometer, saai was veel monotone doorgaande weg, en zwaar was de temperatuur van 39 graden en een goeddeels onbewolkte hemel. Enorm leuk waren de drie pauzes onderweg. Er gebeurt dan altijd wel iets onverwachts rond de mensen die we dan ontmoeten.

Twee ijs en vier water

Na dertig kilometer namen we de eerste pauze. We zagen een klein dorpje en verlieten de doorgaande weg. Het was direct raak: een prima winkeltje. Twee waterijsjes en vier flesjes koud water (voor allebei een liter). Ageeth zag een mooie nieuwe overdekte bank op een pas aangelegd pleintje. Prima afkoelings-pauzeplek. Naast het pleintje zat een kantoor met een ster en een vlag; vermoedelijk het gemeentehuis voor dit dorp.

Verlegen burgemeester

Op een zeker moment kwamen er drie mannen, veertigers, uit het kantoor in onze richting. Licht verlegen maakten ze duidelijk dat ze graag een foto wilden maken van ons op de overdekte bank, samen met een van hen. Heel attent was dat ze als kleine geste nog twee flesjes koud water voor ons hadden meegenomen. Na de foto nog een vriendelijk knikje, en weg waren ze alweer, terug naar hun gemeentehuis. We hadden niet eens tijd om een foto van hen te nemen!

Na hun vertrek fantaseerden we wat dit waarschijnlijk was geweest. De man die met ons op de foto ging was de burgemeester. Het dorp is trots op het mooie nieuwe pleintje met de fraaie overdekte bank. En met zo’n foto met zeldzame buitenlandse fietsers erop kun je die trots immers mooi etaleren!

Fotomenukaart

Na vijftig kilometer was het lunchtijd, en alweer afkoeltijd. We wilden dus binnen zitten, in een airco-restaurant in het stadje dat we op dat moment passeerden. Bij een zaak die ons aanstond parkeerden we de fietsen en gingen naar binnen. We waren de eerste lunchgasten, het was nog vroeg. Onze aanwezigheid baart overal altijd opzien. De plusminus tien personeelsleden lachten, praatten en keken, zoiets hadden ze nog niet eerder meegemaakt, buitenlanders, en dan nog wel op fietsen!

We werden naar een tafel gedirigeerd en kregen een menukaart, gelukkig eentje met foto’s, zoals meestal. Dan kun je gewoon iets aanwijzen en komt het meestal wel goed. Toen we aan de bediendame vroegen of zij Engels sprak keek ze verlegen en verdween zonder iets te zeggen. Maar even later kwam een jongere serveerster tevoorschijn die heel redelijk Engels sprak.

Serveersters wil is wet

Wij wezen zo het een en ander aan in de menukaart en lichtten onze verzoeken toe met eenvoudig Engels. Maar wat wij wilden strookte niet helemaal met wat de serveerster vond dat wij moesten eten. Ze was uitermate vriendelijk maar ook vasthoudend. Geleidelijk aan begon het ons te dagen. We waren in een hotpot-restaurant terechtgekomen, waar je eigenlijk alleen gaat eten als je er wat meer tijd voor wilt nemen. Maar ja, we zaten er nu eenmaal al, en het was een fijne plek.

Op een zeker moment werd ons duidelijk wat de specialiteit van het restaurant was, en dat we er volgens de serveerster toch echt verstandig aan zouden doen om die te bestellen. En zo deden we. In een hotpot-restaurant heb je een grote pot kokende bouillon, verzonken in het midden van je tafel, en kook je groenten en zeer dun gesneden vlees. En dus hebben we de specialiteit van het restaurant gegeten: slang. We hebben allebei voor het eerst van ons leven slang gegeten! Niet alleen Ageeth, die altijd al graag avontuurlijk eet, maar zelfs ik, terwijl ik toch echt meer het type ben (of was?!) van de boer die niet eet wat hij niet kent.

Vertaalapp nog op de fiets

Onze derde afkoelingsstop was zonder ijsjes maar wel met koelkast-water. Ik pakte vier flesjes uit de koelkast, maar ik miste de ijsjes-vrieskist die vaak ook in winkeltjes staat. Het lukt me niet om de vriendelijke winkelier duidelijk te maken wat ik wilde, en mijn telefoon met vertaalapp zat nog op de fiets waar Ageeth buiten over waakte. Ineens kwam uit de achterkamer het geluid van een kinderstem die mijn woord ‘icecream’ herhaalde en aan haar vader uitlegde wat die buitenlandse meneer daarmee bedoelde. Misverstand opgelost, ze verkochten geen ijs. De winkelier bood ons krukjes aan om buiten in de schaduw het koude water te nuttigen. Hij kwam er zelf ook bijzitten nadat hij aan zijn dochter, van een jaar of negen, had gevraagd om een foto van hem en de buitenlanders te maken. Dat deed het meisje, van twintig meter afstand. Dichterbij wilde ze beslist niet komen. Toch best wel eng, die vreemde mensen…

Fietsroute en overige foto’s