10. China zonder vangnet

Vanochtend gingen we dan toch naar het Acrobatiek Themapark, een interessant en vermakelijk spektakel, deels overigens ook vergane glorie. Een aantal acts zijn in Europa allang niet meer toegestaan in de vorm waarin ze hier plaatshadden. Als publiek liepen we van act naar act, het voltallige publiek van zo’n 150 mensen in de ganzenpas. 

Ook apen kunnen fietsen 

Acts zoals met de gedresseerde aapjes bijvoorbeeld zie je in Europa niet meer. Best aardig om te zien was dat een aap onder meer kan fietsen en steltlopen.

Maar een aap laat zich niet zomaar dresseren, dus zaten deze apen vast aan een ketting die de apenhouder vasthad en die hij bovendien strakker rond de nek van de apen kon trekken als hij dat nodig vond. Afschuwelijk, zo vinden wij Europeanen zoiets. Intussen doen wij ook vreselijke dingen met andere intelligente dieren, maar daar sluiten velen van ons (ik bijvoorbeeld) dan weer graag de ogen voor. Denk bijvoorbeeld aan de varkensvleesfokkerij. Niettemin waren de apen hier een vrij treurig schouwspel omdat ze geen enkel plezier met hun act uitstraalden. Ze lieten slechts afgedwongen kunstjes zien. 

Kleine man 

De act van de lilliputtermeneer was vooral interessant omdat de inhoud en uitvoering van zijn act verrassend goed waren. Dit was geen spek-en-bonen- lilliputter, maar iemand die net als andere kwaliteitsartiesten van jongs af aan hard getraind had om goed te worden in zijn vak, in zijn geval nu in evenwichtskunst met bakstenen. 

Echte doodsverachting 

Ook de situatie van de acrobaat die over een ladder van zwaarden naar 15 meter hoogte klom om daar met doodsverachting onmogelijke balanceeroefeningen uit te voeren is in Europa niet mogelijk. Want bij ons is er simpelweg een verplichting voor een vangnet, voor als je per ongeluk zou vallen. Hier in China is dat niet zo.

Als de man valt, dan is ie dood, en dat weet de man zelf en dat weet het publiek. De doodsverachting van de acrobaat is geen spel, maar voor hem dagelijkse realiteit.

Tegelijk kun je dit zien als een metafoor voor maatschappij-ontwikkelingsverschillen tussen China en West-Europa. Wij hebben immers behoorlijk comfortabele vangnetten bij werkloosheid, bij pensioen, bij gezondheidszorg. Dat zijn zaken die in China voor de meeste mensen nog in de kinderschoenen staan. De Chinese wereld functioneert nog zonder vangnetten. 

Ogen op stokjes

Sommige mensen doen zichzelf de idiootste dingen aan om hun brood te verdienen. Een van de artiesten, een man op leeftijd, stak stokjes in zijn neusgaten. De stokjes kwamen onder zijn oogballen weer uit zijn lichaam.

Het merendeel van het publiek griezelde er net zo van als wij, maar ik vermoed dat Chinezen zoiets als dit toch vooral als vermaak zien, en niet als rariteit die mensen zichzelf niet zouden moeten aandoen. Mij lijkt deze act onverantwoord, omdat het veel te grote fysieke risico’s met zich meebrengt als je dit dagelijks doet. 

Degenslikker, maar dan echt 

In Europa hebben we wel eens van die degenslikkers die je ervan kunt verdenken dat ze een slim oprolbaar ding in hun mond laten verdwijnen. Zo niet de degenslikker van deze ochtend.

Hij gaf het degen aan een aantal mensen uit het publiek om te laten controleren of het echt massief was. En dat was het. Vervolgens liet hij pardoes het gevaarte van ruim een halve meter zijn slokdarm in glijden.

Waarom doet iemand zoiets?! 

Kop van jut

Er komen vermoedelijk vrijwel nooit buitenlanders in dit themapark. Dus loop je als buitenlander het risico om tot kop van Jut gemaakt te worden in een show. Driemaal overkwam mij dat, driemaal sloeg ik me er enthousiast en theatraal doorheen. Ageeth was erg blij dat zij, vermoedelijk vanwege haar vrouw zijn, de dans ontsprong.

Het leukste elementje daarbij was nog wel dat op een zeker moment de betreffende entertainer doorhad dat ik van zijn Chinese taal werkelijk geen jota begreep. Luid en duidelijk riep hij me toen een paar woorden toe waarvan duidelijk de bedoeling was dat ik die zou herhalen. Dat deed ik, zeer luid en duidelijk en met brede glimlach, en vervolgens lag het hele publiek dubbel van de lach.

Heerlijk, dat ik op zo’n manier kon bijdragen tot het grotere plezier zonder enig idee te hebben waar het over ging. Na afloop van de tweede show waarin ik ongewild bijdroeg tot de feestvreugde werd ik op de schouders getikt door een Chinese man uit het publiek, hij stak complimenteus zijn duim naar me op. Leuk. 

Fietsroute en overige foto’s