Expat in Shenzhen

We hadden vandaag een zeer plezierige ontmoeting met Rudy van Gelderen. Hij woont en werkt sinds 9 jaar in China, nu in Shenzhen en daarvoor ook in Guangzhou en Hong Kong, als marketeer en als trainer/docent, maar daarnaast is hij ook productontwikkelaar van een nuttige strand-gadget én (bijrol-)filmacteur in Chinese blockbusters. Een combinatie van werkzaamheden die in Nederland niet mogelijk is, en in Shenzhen binnen bereik ligt, als je tenminste zo ondernemend bent als Rudy.

Kies voor een baan in de beveiliging!

Het was ons al vaker opgevallen dat overal in het land heel veel beveiligingsmedewerkers zijn: op stations, in de trein en in winkelcentra, bij wegwerkzaamheden, you name it. Vooral jonge knapen, categorie 20-25 jaar, en ook wel jonge dames. Vaak lijken ze veel minder in hun werk geïnteresseerd dan de meeste andere Chinezen, die vaak juist bijzonder toegewijd zijn aan hun taken. Ook het nut van hun werkzaamheden werd ons niet altijd duidelijk. Rudy had er een eenvoudige verklaring voor. Dit zijn veelal jongeren die na hun studie geen geschikt werk konden vinden. De werkloosheid onder Chinese jongeren die een hogere opleiding hebben afgerond is om verschillende redenen de afgelopen jaren enorm toegenomen. Robotisering en automatisering, economische terugval mede in verband met corona, verplaatsing van produktie naar lage-lonen-landen in Zuid-Oost Azië, en recentelijk ook nog eens extra verplaatsing naar landen buiten China in verband met de Trump-importheffings-onzinnigheid. Maar die overmaat aan beveiligingsjongeren is niks meer of minder dan verplichte tewerkstelling. Ze hebben recht op een kleine uitkering, maar uitsluitend als ze zich inzetten in een voor hen gecreëerde baan, ook al is het eigenlijk overbodig werk. Geen keuze voor een droombaan dus, maar wel goed om op tijd je nest uit te moeten komen en je handen uit de mouwen te moeten steken.

Strandtelefoonhoes

Heb je dat nou ook wel eens, dat je (bijvoorbeeld) aan het Zandvoortse strand even de zee in wil maar dat je je telefoon niet onbeheerd wil achterlaten als prooi voor mogelijke onverlaten? Nou, dan maken we vandaag graag even reclame voor het topproduct dat Rudy daarvoor bedacht en ontwikkeld heeft, en dat via zijn eigen site én via Bol.com verkrijgbaar is, voor twee tientjes. Minstens zo leuk als dit handige product zelf waren de verhalen, hoe Rudy zijn bekende en nieuwe netwerkcontacten in Shenzhen benutte om dit product met kwaliteitsmaterialen te laten fabriceren. Hem was bijvoorbeeld geadviseerd om contact te zoeken met een specifiek bedrijf dat al werkte met de materialen die hij voor ogen had. Rudy maakte een afspraak en treinde er naartoe. Bij de entree van het bedrijf hing een groot lichtbord waar zijn naam op prijkte, ter verwelkoming als een belangrijke gast. Dit bezoek leidde tot verdere wederzijdse verkenningen over zowel productiemogelijkheden als over vertrouwen in de andere partij. En na verschillende prototypes was het product binnen twee maanden in productie. Nu is het dus te koop bij Bol!

Verslagen door China

Als buitenlander met groot postuur en aanstekelijke lach valt Rudy vaak op in China. Zo viel hij ook op bij een ondernemer die modellenwerk voor hem had, wat Rudy vooral grappig vond, maar waarom ook niet. Dit leidde vervolgens tot bijrollen in speelfilms en zelfs in de prominente prestigieuze bioscoopfilm The Watergate Bridge over hoe China de Verenigde Staten versloeg in de Korea-oorlog. Dat was de allerenigste keer dat China een westers leger versloeg, en daarmee natuurlijk van groot belang als verhaal om de Chinese bevolking nationale trots mee te kunnen geven. Rudy kreeg vier maanden lang militaire training op een Chinese basis om als figurant soldaat in het Amerikaanse leger te kunnen spelen. In het film-productieproces viel een Amerikaanse acteur met de grootste westerse rol uit, en Rudy werd als vervanger gevraagd. Daarmee werd een helemaal-niet-gedroomde jongensdroom toch maar mooi vervuld.

Van Rudy naar SIM

We rondden het plezierige bezoek aan Rudy af met wandeling door het gloednieuwe Hongshan Cultuur Park met daarin de Bibliotheek en het Shenzhen Art Museum. Vervolgens moesten we nog een SIM-kwestie oplossen. De eerste week hadden we beiden ongestoord mobiel internet met SIMS die we in Hong Kong kochten. Ageeth via zo’n moderne e-simkaart, en Henk (met goedkopere telefoon) met een alweer ouderwets wordend fysiek simkaartje. Na een week begaf het kaartje van Henk het: er kwam een ernstige waarschuwingsboodschap op het scherm dat zijn paspoort-identificatieproces mislukt zou zijn en dat dat opnieuw moest. Nou, mooi niet dus. Het bleek onmogelijk om het simkaartje opnieuw aan de praat te krijgen. En waarom hadden de Chinese internetbewakers Henk eigenlijk een week ongestoord laten internetten terwijl die identificatie niet op orde zou zijn? Diepe zuchten, wat een gedoe, en sindsdien maakte Henk gebruik van de mobiele hotspot van Ageeth en gingen we op zoek naar een ander merk simkaartje voor Henk. In zeker tien verschillende typen telefoon- en niet-telefoonwinkels vroegen we ernaar, maar steeds helaas. Pindakaas. Vandaag was het dan echter eindelijk toch raak in een telefoonwinkel vlakbij de Hongkongse grens, die mede op buitenlanders was georiënteerd.

Eind goed, al goed. Henk kan nu ook weer internetten als hij een keer meer dan vijftig meter van Ageeth verwijderd is. En Ageeths batterij loopt niet meer zo hard leeg, omdat de hotspot nu weer uit is. Morgen naar het gloednieuwe Wetenschaps- en Technologiemuseum!

Foto’s van de dag

Binnenste voeten zijn een vrolijke aanwijzing waar je moet gaan staan als je op de metro wacht op het perron. Maar niemand trekt zich er iets van aan. Buitenste voeten van Henk.

Naast het metro-station: duizenden scooters.

Lunchplek.

De handige uitvinding van Rudy.

Shenzhen Kunstmuseum.

Vandaag weerstonden we deze fraaie ijsverleider.

Shenzhen is peperduur om te wonen. Dus wonen in piepkleine appartementjes soms drie generaties bij elkaar.

Henk heeft (eindelijk!) weer een eigen SIM kaart. Van China Mobile.