Dertig graden en felle zon, hele felle zon. En een mals tropisch regentje waarmee je gewoon in korte broek en t-shirt blijft fietsen, je krijgt het toch niet koud. Het viel ons allebei toe vandaag. En wat ons met het treinreisje van vanmiddag ook toeviel was een andere omgeving. Vriendelijk platteland, bevolking met wat donkerder huidskleur.
Oorspronkelijk of migrant
Misschien horen deze donkere mensen tot de ‘oorspronkelijke bevolking’, die maar 2,3 procent van de bevolking uitmaakt en nog wordt onderscheiden in een zestiental verschillende stammen? Of waren het toch groot-China-migranten, uit een van de grote migratiegolven? ‘Hoklo’-chinezen zijn de grootste bevolkingsgroep, 70 procent; zij kwamen van de 17e tot de 19e eeuw uit Fujian. Het zal daar in die provincie Fujian destijds vast behoorlijk ongezellig en/of straatarm zijn geweest, anders migreer je niet zomaar naar een (toen) arm eiland. ‘Hakka’ maken 15 procent van de bevolking uit, afkomstig uit Guangdong; zij zijn veel donkerder dan de mainstream-Han-Chinezen. De laatste grote migratiegolf kwam, zoals al eerder gememoreerd, in 1949, met twee miljoen mensen tegelijk als vluchtelingen uit de burgeroorlog met Mao, en zij vormen nu 13 procent van de Taiwanese bevolking van 23 miljoen mensen.
Wereld in verscheidenheid
We hebben 7 apparaten bij ons die regelmatig aan een lader moeten. Twee telefoons, twee tablets, twee accu’s voor telefoonnoodstroom, en een horloge. Dus we hebben ook opladers bij ons, kabeltjes, en twee driewegstekkers. In accomodatiekamers leveren stopcontacten de benodigde stroom. Handig allemaal, dat hadden we goed voor mekaar en dat ging allemaal prima, totdat dus. Totdat we een dag of vier geleden buiten hoofdstad Taipei kwamen. Toen pasten ineens onze stekkers niet meer in de wandcontactdozen. Henk had zijn ‘wereldstekker’ thuis laten liggen, in de veronderstelling dat dit inmiddels een retro-attribuut geworden zou zijn. Nee dus. Er is toch nog geen wereld-stekker-universaliteit. De zeventigjarige pensionbaas bij wie deze kwestie aan het licht kwam leende ons direct twee geschikte verbindingsstukjes en schonk er bij het vertrek daarvan eentje aan ons. En dit gaat ook prima, drie apparaten tegelijk opladen met 1 driewegstekker en 1 verbindingsstukje. We zijn nog niet op zoek geweest naar een tweede exemplaar.
Vogeltjesdans
Taiwanese toeristencultuur lijkt, in onze beperkte waarneming, veel op die in groot-China. Bedrijfsuitjes zijn daarin een belangrijk fenomeen. Vanavond gingen we, op aanraden van de aardige dame die de scepter zwaait in het motel waar we nu prettig verblijven, driehonderd meter verderop eten. Het was een groot pand met een enorm parkeerterrein voor vooral bussen, bedrijfs-uitjes-bussen. Het menu was ‘indigenous’, van oorspronkelijke bevolking dus, de maaltijd bleek van uitstekende kwaliteit en was spotgoedkoop.
En we kregen nog ‘optredens’ erbij op de koop toe! Drie serveer-jongeren voerden indigenous-dansjes uit en daagden publiek uit om mee te doen. Wij keken natuurlijk liever glimlachend doe, maar ze kregen wel een van de bussen in zijn geheel op het podium. Het werd een soort vogeltjesdans-jolijt, en de betrokken bussers kregen hun gezelligheid en hun maaltijd binnen het uur afgerond, toen maande hun chauffeur hen tot sanitair moment voordat het weer huiswaarts ging.
Foto’s van de dag
Bezoek aan de haven van Nanfang ‘ao, één van de grotere vissershavens van Taiwan.
De plaatjes van de markt spreken voor zich.
Ingeblikte makreel…
…van de plaatselijke fabriek (tevens Wonderland, aldus het naambord).
Mjammie!
Sommige fruitsoorten hebben we nog nooit gezien.
De vismarkt.
Bakken met ijs gaan er naar binnen.
Scania! Uit Nederland…
…net als deze DAF.
Mijn eerste ijsburrito! Handgemaakt.
En toen met de trein richting Hualien.
Het verliep supermakkelijk allemaal.
Een mooi beschilderde fabriekschoorsteen onderweg.
Achter deze brug begint de Tarokokloof, waar we morgen naartoe gaan. Vanuit de trein bekeken.
Van station naar ons motel. Vijftien kilometer genieten van de prachtige route (aangezien we een halte te laat waren uitgestapt). Al met al toch nog zo’n 35 km gefietst vandaag.
Uit eten in restaurant Qing Fengnian…
…met recepten van indigenous people.
Hoera, een wasmachine in ons motel!
Henk schrijft een stukje op ons motelterras.
Deze dag was zo te zien ook weer zeer de moeite waard. Fijn dat het met Henk wat beter gaat maar laat je morgen niet verleiden tot een uitputtingsslag. Wat een mooie foto’s allemaal!
Fijne dagen verder
Liefs
Een kleine opleving lijk ik te zien bij jou Henk! Heerlijke sfeertjes en teksten, om op weg te dromen! Rustig aan hoor dan breekt het lijntje niet hé! Take care! ????
Vraagtekens waren een groet!