Strafkilometers

Toen we om een uur of elf uit onze pauzerestaurantje kwamen bleek de mist volledig verdwenen te zijn en scheen de zon volop! Japan liet zich weer in volle glorie zien! ‘ Welke kant moeten we op?’. ‘Rechts’, was het gedecideerde antwoord. Welgemoed genoten we van de zon, na de regen gisteren en de mist in de eerste etappe van vandaag.

Na zes kilometer: ‘Shit, hier zijn we al geweest. We zijn de verkeerde kant opgegaan!’. Oeps. Foutje. Kan gebeuren. Omdraaien dus maar. Weer die heuvel van honderdvijftig meter hoog over. Degene van de vraag ‘Welke kant moeten we op?’ had er het meeste moeite mee: ‘Jij zei immers rechts!’. ‘Ja, maar, ja maar, jij bent toch net zo verantwoordelijk voor de route? Je moet toch zelf ook opletten?’. Met jijbakken kom je nooit vooruit, weten we inmiddels uit ruime levenservaring.

Hullie z’n schuld

En zo konden we samen alweer snel lachen om onze klunzigheid die ons twaalf strafkilometers had gekost. En eigenlijk was het helemaal niet onze schuld, maar de schuld van de mist die ineens was verdwenen en waardoor de wereld (Japan dan) er compleet anders uitzag! En het was de schuld van de tureluursheid die ze je hier op die eilanden aandoen, voortdurend kronkels en bochten in de wegen, op onze gps-navigatie snap je gewoon niet meer wat rechts en links is!

Grijns

Het Japanse restaurant dat we vanavond binnengingen had zowel reguliere tafels en stoelen, als ook van die salontafels met zitkussentjes. De zaak zat aardig vol. Alleen nog maar plek aan zo’n laag tafeltje. Hm. Wel leuk authentiek Japans natuurlijk, maar iets minder geschikt voor benen en ruggen van zestigers die zeventig kilometer hebben gefietst (waarvan twaalf overbodig), zo dachten wij. Geen probleem, gebaarde de ober terug met brede grijns. Al snel bleek waarom. Onder het tafeltje zat een ruimte waar je je voeten gewoon op de vloer kon zetten. Okee, geen rugleuning, maar verder dus wel een normale zithouding! Wat een uitvinding! Het lijkt op traditie maar het is gewoon nep / comfort!…

Hapernet

Het kan zijn dat je deze reis-update later ziet dan gebruikelijk. Dat komt dan door haperend internet. Het hotel waar we nu verblijven verplaatst zich namelijk tijdens ons verblijf. Het is een ferry die ons in één nacht driehonderd kilometer verderop brengt.

Foto’s van de dag

De meest luxe Lawson tot nu toe!

De staande lunch later op de dag was minder luxe.

Kasteel van Imabari.

Meerdere hotels langs de kust stonden leeg (corona!?).

Ook in Japan veel tempels.

Op weg naar…

…onze ferry!

Voordat we aan boord gaan, nog even lekker eten…

…in een typisch Japans restaurant.

Ingecheckt met de fietsen.

Wow! We blijken één van de twee grote suites aan boord te hebben geboekt.

Onze suite 901: helemaal vooraan op het schip.

Vertrek uit Imabari.

Eindelijk weer goed internet. Aankomst in Osaka!

Dag 11: 75 km van Hakata Island naar de ferry in Imabari.