Wolkbreukland

De oogst van deze dag was, onder meer: waterstofvervoer, twee enorme wolkbreuken, achtentachtig fietskilometers, pittige hellingen, prachtige ongerepte natuur op een paar steenworpen afstand van megastad Guangzhou, twee pontjes, en steeds meer onderdompeling in deze bijzondere Chinawereld.

Bussen: China schoner dan Nederland?

Na dertig kilometer namen we onze eerste pauze met wat yoghurt en andere dingen uit een supermarkt, in de stad Gaoming. Er was geen bankje in de buurt, dus gingen we in een bushokje zitten. Ongewild krijg je dan mee wat voor stadsbussen er rijden. Geen enkele dieselbus meer in deze stad. Ongeveer tweederde leek een elektrische accu-bus of een LNG-bus, vloeibaar gas: minder CO2, en geen of véél minder roet dan diesel. Maar heel bijzonder: één op de drie bussen was hier een waterstofbus, blijkens de trotse vermeldingen van ‘H2O’, ‘O2’, ‘H2’ op die bussen. Elektrisch aangedreven met waterstof dus. Bus stoot géén CO2 en géén roet uit. Superschoon voor de wereld (als je de schone of minder schone productie van waterstof even buiten beschouwing laat) en superschoon voor de stad, hoera geen roet. Waterstofbussen lijken in Nederland nog alleen experimenteel te rijden; in deze Chinese stad zijn ze kennelijk al een stuk verder.

Marmeren schuilplaats

De eerste regenbui begon zoals we al eerder meemaakten en zoals het elke regenbui betaamt. Donkere luchten, een paar druppels, wat meer grotere druppels, en een van ons die tegen de ander roept: ‘Zometeen maar ergens schuilen?’ Ageeth zag een prachtig bedakte marmeren zitplek aan de oever van de rivier in Nanzhuangzhen waar we op dat moment doorheen fietsten. Prima schuilplek voor ons en voor de fietsen. Met schitterend beschilderd plafond! De regen werd snel pittiger. Na een minuut of vijf kwam het met werkelijk donderend geweld naar beneden. Zo heftig hadden we het nog niet eerder meegemaakt. Ja, dit is nou een echte wolkbreuk! Er kwam nog een man bij in onze marmeren schuilplaats. De straat was ineens helemaal leeg, iedereen had kennelijk ergens een regenschuilplaats gevonden. Na drie kwartier was het voorbij en konden we verder.

In de schoot geworpen

Het meest bijzondere van de rit van vandaag was dat we alweer door zoveel prachtige natuur kwamen, terwijl we 22 miljoens-stad Guangzhou toch steeds verder naderden. Kilometers lange stukken zonder bebouwing, alleen heuvels met bos, bomen, weelderig groen. We kwamen niemand tegen op de onverharde paden die onze navigatie-app OsmAnd ons ook vandaag weer in de schoot wierp.

Waddeneiland

De regio waar we fietsen is een groot deltagebied met tal van rivieren die samenkomen in de Parelrivier. Halverwege onze tocht vandaag was er een eiland in de brede Xi-rivier, het Pingsha eiland, in de orde van grootte van een waddeneiland. Een paar kilometer stroomopwaarts en stroomafwaarts ten opzichte van Pingsha liggen bruggen voor de achtbaanssnelwegen. Maar onze fietsroute leidde ons gelukkig naar de twee ponten waarmee de Pingsha-bewoners de vaste oevers van de Xi-rivier kunnen bereiken. Zoals we al eerder memoreerden: de pont maakt iedereen voor even gelijk. Pontgangers hebben allemaal hetzelfde doel, namelijk de overkant. Bovendien geven het wachten op de pont en de overtocht zelf alle mogelijkheden om rustig om je heen te kijken en hier en daar foto’s te maken van gewone mensen. De pontgangers zagen er voor het merendeel niet rijk uit: arme doch opgewekte eilandbewoners.

Hemelwaterbreuk

Vijftien kilometer voor het einde van onze tocht begon het opnieuw te druppelen uit de lucht, terwijl we op de brug reden die we met de grootste moeite via huizenhoge trappen hadden bereikt. Het regende al meer dan stevig toen we aan de andere over beneden aan de trappen aankwamen. ‘Toch maar schuilen onder de brug?’. We voegden ons bij de andere schuilers. De stevige regen werd snel superstevig. Opnieuw een wolkbreuk. Overal grijs om ons heen. Dit zou best eens lang kunnen gaan duren. ‘Toch maar gaan fietsen dan?’ Tja, het was al laat, de warme hoteldouche zou ons de regen wel kunnen doen vergeten… We stortten ons in de hemelwaterbreuk. Navigatietelefoons niet op het stuur omdat ook zogenaamd waterdichte telefoons niet bestand zijn tegen zoveel watergeweld. Gáán! Binnen twee minuten lachten we naar elkaar omdat we het allebei enorm leuk bleken te vinden, als enige tweewielers ons door dit watergeweld wagen. Druipnat bereikten we ons hotel en wachtte ons inderdaad een heerlijke warme douche.

Wondere wereld

De vijftien kilometer wolkbreukfietsen vroeg veel fietsenergie, maar leverde ons ook veel goede energie op. Het gevoel iets bijzonders te doen, alle vermoeienissen die van je afspoelen, met een schone en frisse lei kunnen beginnen na de waterhoos. Je kunt er een metafoor in zien voor hoe de inwoners van China zich in toenemende mate voelen en gedragen nadat dit land tussen 1800 en 1950 een enorme puinhoop was met burgeroorlogen, kolonisators, vernedering en malaise. China heeft de ellende van zich afgespoeld en afgeschud. Iedereen, rijk en arm, lijkt energiek, gedreven en gericht op het eensgezind realiseren van zijn en haar dromen. Het is een wondere wereld, China.

Foto’s van de dag

Net twee kilometer op weg komen we langs een heuse ‘fietsen-canon’. Nieuwsgierig wat erbij geschreven stond snel wat foto’s gemaakt. Tenslotte is de fiets een Europese uitvinding. Een paar vertaalde teksten (google lens) zijn onderstaand opgenomen.

Lunchen bij de bushalte.

Bussen in Gaoming op LNG. Of is nou toch een batterij, op het dak?

Wachten op het (gratis) pontje naar Pingsha eiland.

Altijd leuke plek om mensen te kijken.

Stilleven van het tragische lot dat veel deelfietsen beschoren is. In de meeste wereldsteden zijn dit soort fietsprojecten stilletjes weer opgedoekt.

Huurfietsen op het eiland, voor weekend-uitjes van stedelingen.

Waterbuffel aan de oever van de brede Xi-rivier.

Jongeman verliest zijn lading bij het aan boord gaan.

Dit jonge Chinese stel sprak vloeiend Engels en hielp ons met de eerste succesvolle Alipay betaling. Zelfs Henk overweegt nu de ingewikkeldheid van Alipay toch maar aan te gaan.

Aan het bellen met zoon in Melbourne, Australië. Nu maar twee uur tijdsverschil.

Schuilen voor enorme plensbui.

Prachtig plafond in onze marmeren schuilhut.

Deze heren schuilden aan de overkant onder een afdak.

Mooie fietsroute langs de rivier.

Verschillende woonvormen achter elkaar gebouwd. Dicht bij de rivier de grootste woningen, ongetwijfeld verreweg het duurste.

Is dit nu een kerk of zijn het huizen in kerkstijl?

Fietsen veilig binnen geplaatst.

We slapen vannacht op de 35e verdieping.