Zelfbewust en haveloos

Prada. Louis Vuiton. Chanel. Yves St Laurent. Dolce&Gabana. Al deze en andere superdure topmerken voor tassen, schoenen, geuren en kleren zitten elk met enorm grote eigen winkels beneden ons hotel aan het centrale plein van de stad. Een stukje verderop zitten prachtig blinkende etalagewinkels van Porsche en Maserati. Automerken, voor de volledigheid.

Bakermat van Alibaba

Hangzhou oogt als een stad die al heel lang welvarend is, en ook in deze tijd zelfverzekerd en zelfbewust deel is van China’s nieuwe ontwikkelingen, en dat is natuurlijk ook zo. Hangzhou is de bakermat van Alibaba, het Chinese internet-winkelimperium dat Amazon naar de kroon steekt, zoniet al voorbij gestreefd is.

Tempels en thee

Verder heeft deze stad al sinds mensenheugenis de belangrijkste toeristische attractie van heel China in huis, op slechts twee kilometer fietsen van ons hotel: het West-meer.

Het meer is een kilometer of drie in doorsnee. Vanuit de stadszijde zie je aan de overkant van het meer de heuvels liggen, de heuvels met theeplantages. Wij deden vanmiddag een mooi fietsrondje rond het meer, met bezoekjes aan tempels en theeplantages.

Op die plekken heerste volmaakte rust, terwijl rond het meer juist grote toeristendrukte was, met allemaal well-to-do middenklasse toeristen. Chinese toeristen, voor de goede orde. Westerlingen hebben we vrijwel niet gezien.

In weelde grootgebracht

We haalden een ijsje bij een kraampje waar een tiental jongeren ook net ijs hadden gehaald. Jongeren zoals je zoveel ziet in China, en al helemaal rond dit West-meer: goed gekleed, zelfbewust, in weelde grootgebracht.

Arm is echt arm

Ineens viel mijn oog op een type man dat ik de hele dag nog niet had waargenomen temidden van de duizenden rijke en middenklasse mensen die ik gezien had. Haveloze kleding. Een grote jutenzak op zijn rug. Gericht op zijn eigen bezigheid, die niets te maken had met alle andere mensen. Een groter contrast met de verzorgde jongeren met de ijsjes was niet mogelijk. De man was volledig gefocust op de afvalbakken. Plastic flesjes viste hij eruit, om te verkopen. Dat was waarmee hij zijn geld verdiende. Toen ik beter keek zag ik dat zijn kleding weliswaar haveloos was, maar de man zelf niet. Haveloos gekleed, maar wel zelfbewust. Ongetwijfeld nooit weelde gekend, vermoedelijk geen geluk gehad. Afkomst, levenspech, verzin het maar. Sociale zekerheid is er in China niet voor de echte pechvogels. Dan moet je maar plastic flesjes gaan rapen, bijvoorbeeld. China behoort ondanks dat het een ‘socialistisch’ land heet te zijn, tot de landen met de grootste afstand tussen arm en rijk.

We fietsen door

Morgenochtend bezoeken we het Kanaalmuseum van Hangzhou. We hebben besloten om na dat museumbezoek onze fietstocht te vervolgen. Morgenmiddag naar een tussenstadje, Hangping, en daarna in nog twee dagen naar Shanghai. Onze Kanaaltocht is voltooid, maar de reis nog niet! We fietsen en schrijven nog even voort.

Overige foto’s