Je beste vriend

Nee, niet Chatgpt, maar de politie. De politie in China is je beste vriend, zoals we vanavond (opnieuw) mochten vaststellen. We kwamen veel te laat aan bij ons eerste hotel in China omdat het een veel te volle dag was, met allemaal mooie avonturen, maar ja, dan kom je dus in het donker aan bij je hotel. De receptionist was vaardig met een vertaalprogramma op zijn telefoon, dus inchecken verliep vlot. Alleen zijn laatste telefoonzinnetje vonden we een beetje vreemd. ‘De politie komt straks bij u langs om u te administreren’. Politie? Hoezo? Ach, het zal wel een vertaalmisverstand zijn, het hotel meldt ons vast aan bij de politie, of zoiets.

Honderd woorden Engels

Een kwartier na het betrekken van onze kamer ging de hoteldeurbel (die bleek er te zijn). Ageeth stond net onder de douche. Henk deed de deur open. Politie, twee man, een jaar of vijftig en een jaar of vijfendertig. De jongste deed onwennig het woord in zijn plusminus honderd moeizame woorden Engels. Af en toe overlegde hij in het Chinees met zijn oudere collega. ‘Mogen we uw paspoorten even zien? Waar komt u vandaag vandaan, hoe lang blijft u in China, waar gaat u morgen naartoe?’ Snel opgeschreven nu, maar het duurde per vraag een eeuwigheid eer de man zijn woorden een beetje op orde had.

Morgen zien we dan wel weer

Waar we morgen heengaan wist ik op dat moment helemaal niet, maar wel wist ik dat Ageeth al een hotel geboekt had. Gelukkig duurde de vragenstellerij zo lang dat zij zich opgefrist bij het gezelschap kon voegen en dus antwoord kon geven op de morgen-waarheen-vraag. Intussen was het de heren ook duidelijk geworden dat wij per fiets reisden, over afstanden waar ze zich geen voorstelling bij konden maken. ‘Crazy’, zo liet de woordvoerende politiemeneer zich verbijsterd en ook bewonderend ontvallen. Maar goed, hij stelde vast dat alles verblijfstechnisch in orde was. Toch draalden de mannen met hun vertrekbewegingen. Ze vonden het gewoon leuk, het gesprekje met deze twee wonderlijke buitenlanders.

Uit de grond van zijn hart

Toen had de Engelsspreker nog een mooie vondst. ‘If you have problem, you call me, I give you my number’. Omstandig herhaalde hij dat we hem voor alle soorten van problemen altijd konden bellen. En het mooie was: dat meende hij uit de grond van zijn hart. Ze waren bij ons terechtgekomen met hun bureaucratische opdracht, maar de Engelsspreker voelde inmiddels een band met ons en wilde werkelijk met hart en ziel hulp aan ons bieden, als we dat een keertje nodig zouden hebben. We dankten daar uitvoerig voor, en toen waren de heren gelukkig klaar met ons, want Henk wilde ook douchen en we moesten nog ergens wat te eten zien te regelen en daarna wachtte ook nog de morele plicht tot het schrijven van een fraai verhaal voor de schare meelezers.

Elke avond politiebezoek

Wat een hilarische toestand, dit politiebezoek. Nog nooit eerder meegemaakt, zoiets. Zou dat een maatregel zijn van het gemeentebestuur in onze verblijfsstad? Of zou het een nieuwe landelijke regel zijn, en krijgen we in dit land voortaan elke avond vriendelijk doch ongewenst en tijdrovend politiebezoek? Néé!! Maar hoe dan ook, voor nu was dit een grappige ontmoeting. En als je wilt weten waarom dit opnieuw een goede ervaring was met Chinese politie, lees dan uit onze reis van vijf jaar geleden het verhaal over het Tasmirakel .

Vegas in China

Vanochtend namen we afscheid van Hong Kong met een heerlijk fietstochtje inclusief veerpontje, op weg naar de ferry die ons naar Macao ging brengen. Macao was vanaf al 1557 tot maar liefst 1999 een kolonie van Portugal. Een dikke vier eeuwen dus! Het minikolonietje vond in de loop der tijden een bestaans-niche als gedoogd illegaal gokpaleis voor Chinezen die voor deze verlokking niet in eigen land terecht mochten. In 2001, kort na de opname van Macao in China, werd gokken in alleen Macao legaal. Sindsdien is deze ‘Speciale Administratieve Zone’ dus een gokparadijs geworden voor Chinezen. Dat zal een van de redenen zijn dat Chinezen niet vaker dan driemaal per jaar een bezoek mogen brengen aan Macao.

Linten en hekken

Een tweede reden voor die beperking is in elk geval dat dit kleine pittoreske stadje de grote toestromen van Chinese toeristen helemaal niet aankan. Dat merkten wij vandaag ook. Het is voor de meeste Chinezen nu een vijfdaags lang weekend, en dan willen blijkbaar een enorme hoop mensen naar Macao. Zo enorm veel, dat de politie linten en hekken ging inzetten om de toeristenstromen nog een beetje te reguleren, maar het was dweilen met de kraan open. Wij kozen er al vlot voor om de bezienswaardigheden maar links te laten liggen en zochten in een rustig straatje een lunchplek. Een Nepalees restaurant had een heerlijke maaltijd, en gek genoeg nauwelijks klandizie. Perfect dus voor ons.

Traag stroompje

Na de lunch begon onze zoektocht naar China. Die leidde eerst naar een enorm douanecomplex dat uitsluitend voor vrachtwagens bedoeld bleek te zijn. We werden vriendelijk doorverwezen naar een toeristen- douanecomplex. Daar voegden wij ons in de immense stromen Chinezen die weer terug naar huis gingen. In een enorm grote hal werden de verschillende soorten stromen van toeristen gescheiden. Wij bevonden ons in verreweg het kleinste stroompje, namelijk de buitenlanders: zij die niet Chinees of Macaoees waren. Ons stroompje ging wel verreweg het traagst, omdat elk geval anders is en er natuurlijk strak gecheckt moest worden of je wel recht had op toegang tot China. We zagen een jong stel, dat dit kennelijk verkeerd hadden ingeschat, nogal beteuterd door een douanemedewerker teruggebonjourd worden naar Macao. Voor ons verliep de procedure als een zonnetje, zodat we de Chinese stad Zhuhai mochten betreden.

Een feest om te fietsen

Zhuhai bleek een prachtige welvarende stad. Onze fietsroute verliep voor een deel langs een fraai kanaal, met een kilometerslange groene recreatiezone. Het was een feest om te fietsen tussen mensen die het met joggen, wandelen of anderszins zich ook naar de zin maakten op deze mooie dag!

Foto’s van de dag

Afscheid van Hong Kong. Tot een volgende keer!

Met de Turbojet-catamaran naar Macao.

Fietsen mochten in z’n geheel mee. Geen gepruts met voorwiel demonteren. Gelukkig!

Igreja de São Lázaro, Portugese jezuïetenkerk.

Portugese stijl.

Largo St. Domingo.

Ruïne St. Paul. Neergezet door de Jezuïeten begin 17e eeuw. Toen nog geen ruïne.

Ook bij de ruïne enorme mensenmassa’s.

Aangekomen in Zhuhai, China! Een voor velen van ons nooit-van-gehoord-stad, maar wel met 4,5 miljoen inwoners.

Hier in China wordt tenminste weer gewoon gefietst!

Fietsen in China voelt weer als vanouds.

Dag 1 (China): van Kowloon naar Shenwan: vandaag alles bij elkaar zo’n 45 km gefietst.