Tokio binnenfietsen is natuurlijk een sensatie. Gewoon op je eigen fiets naar het centrum van de allergrootste stad ter wereld, een stad met ruim tweemaal zoveel inwoners als heel Nederland. Sensationeel was ook dat pas de laatste vijf kilometer echt grootstedelijk oogde en voelde. We waren al tientallen kilometers door stedelijk gebied gefietst, maar overal vooral de bekende Japanse vrijstaande huizen, net als overal in dit land op te krappe kaveltjes. Géén hoogbouw, dat kwam pas in het centrum. En heel veel prettige rustige weggetjes! (Okee, soms wel even naast een achtbaansweg).
Morgen lekker fietsen
Voor morgen hebben we drie plannen. Lekker door de stad fietsen, want op de fiets kom je overal en zie je veel. En onderweg bezoeken aan de Takeshitastraat en het Yushukan Museum, twee tamelijk uiteenlopende bestemmingen.
Extravagant
De Takeshitastraat is bekend om extravagante modewinkeltjes voor vooral jongeren. De straat is voortdurend vol met bijzonder uitgedoste types, plus natuurlijk de toeristen die zich aan hen willen vergapen. Zo is er dus een natuurlijke balans: de uitgedosten willen graag gezien worden (waarom zou je anders zoveel moeite doen voor bijzonder uiterlijk), de toeristen willen graag kijken en foto’s maken. Wij behoren morgen toch wel tot de categorie toeristen, gezien onze herkomst (buitenland), generatie (tja) en outfits (leuke vakantiekleding respectievelijk vakantiekloffie).
Zielen van soldaten
Het Yushukan Museum bezingt de militaire- en oorlogsgeschiedenis van Japan. Het museum eert de zielen van alle soldaten die zijn omgekomen ‘tijdens gevechten namens de keizer’. Het zijn echter niet zozeer deze thema’s die ons aantrekken, maar vooral het ‘revisionisme’ en de misplaatste verheerlijking van het militaire verleden van Japan. Dat moeten we een beetje uitleggen.
Nietsontziend
De laatste oorlog die Japan voerde was in de jaren dertig en veertig. Japan waande zich onoverwinnelijk en veroverde grote delen van China en van Zuid-Oost Azië. Ook de hele Stille Oceaan wilden ze tot hun domein maken. Maar met het bombardement op Pearl Harbor (Honolulu, Amerikaans) verkeken ze zich en riepen ze de nietsontziende toorn van Amerika over zich af. Met atoombommen, waarover we eerder schreven, hakte de USA uiteindelijk Japan finaal in de pan.
Zelfmoordterroristen
Het interessante van het Yushukan Museum is dat het de oorlogsverhalen laat zien vanuit Japans standpunt. Ja, logisch eigenlijk. Veel westerse toeristen tonen zich echter geschokt over dit perspectief. Het museum heeft 4.500 reviews op Google, met het hoge gemiddelde van 4,5: vermoedelijk geven veel Japanners vijf sterren. Maar als je het leuk vindt, lees dan vooral eens in de één-ster beoordelingen over het Yukushan van veelal westerlingen. Ja, wij vinden het zelf ook bizar dat dit museum, naar het schijnt, ongegeneerd ook alle Japanse militaire ‘zelfmoordterroristen’ vereert. De keizer had hen bevolen zichzelf te pletter te vliegen op Pearl Harbor en vele andere doelen, want dan heb je een veel grotere vernietigende trefkans dan wanneer je bommen afwerpt, destijds dan, in de Tweede Wereldoorlog.
Geschiedvervalsing
Heeft Japan het recht om zijn eigen verhaal te hebben over de Tweede Wereldoorlog, en alle andere eerdere oorlogen? Of is dat schandelijk? Moet Japan worden gedwongen om de visie van de overwinnaar te volgen? Pleegt Japan geschiedvervalsing (‘herschrijven van de geschiedenis’, ofwel revisionisme)? Wie bepaalt eigenlijk wat waar is?
Redeloze woede
Henk stond vandaag ook stil bij zijn leraar Engels van de middelbare school in Vlissingen. Lang geleden. Als leerlingen waren we zeer op hem gesteld omdat hij enorm expressief was en graag grappen maakte. Maar hij kon ook redeloze woede-uitbarstingen hebben, best wel vaak. Het verhaal ging dat hij als kind in Jappenkampen had gezeten. Pas veel later las Henk daarover de schokkende verhalen. Japanners gingen gruwelijk om met de mannen die de Birma-spoorlijn moesten aanleggen, en ook hun vrouwen en kinderen moesten in de gevangenenkampen de meest verschrikkelijke dingen meemaken. Moet het Japan verboden worden om zijn ‘beperkte en abjecte’ visie op de Tweede Wereldoorlog te laten zien?
Foto’s van de dag
Ontbijt in hotel Miss Morgan.
Kerk…? Trouwlocatie!
De Fuji blijft imponeren als hij niet in de wolken is.
Fietsenkerkhof.
Steeds meer hoogbouw.
Keersluizen.
Samen op de foto.
Christo?
Tokyo, Shinjuku!
In kimono van het hotel.
Dag 21: 68 km en 545 hoogtemeters van Hiratsuka naar Tokyo/Shinjuku.
Wat een leuke foto in kimono! En wat een belevenissen allemaal. Heerlijk aan het eind van de middag even een kort uitstapje naar Japan met jullie reisverslag. Dank jullie wel! Geniet nog even van Tokio!
Wat jullie bezoek aan en overpeinzingen over dat museum betreft deel ik graag het volgende. De van oorsprong Zuid Afrikaanse auteur Laurens van der Post heeft eind vorige eeuw met over en weer respect en compassie over Japanners in de oorlog en hun gevangenen geschreven. Hij deed dat vanuit zijn persoonlijke ervaring en biedt aldus verrassende inzichten in menselijkheid. Ik vond leerzaam. Las o.m. van hem The Seed and the Sower (1963) en The Night of the New Moon (1970). Het eerstgenoemde boek is prachtig verfilmd: Merry Christmas Mr Lawrence met David Bowie en Tom Conti. Ik kan zijn andere boeken, over bushmen en de Kalahari trouwens ook van harte aanbevelen. Geniet van jullie afsluitende dagen in Tokio, Ageeth en Henk! En dank voor jullie onderhoudende dagelijkse verslagen. Hartelijke groet van Peter
De wreedheid van een natie, toont zich dat niet in elk volk. Hoe erg is wat er nu speelt…in de wereld…
Wat een hoop fietsen, terwijl je haast geen mens op de fiets ziet. Christo is ah inpakken en jullie bijna ook geniet lekker vd laatste inkijkjes in dit wonderlijke land.
Wat een ervaringen op jullie fietstocht! Heel bijzonder om door Tokyo te fietsen op jullie eigen fietsen.
Veel plezier en geniet ervan!
Groetjes van Gertrüd Warmerdam