20. Fuji foetsie

Vanuit het raam van de hotelkamer konden we vanochtend nét de Fuji zien. Dat wil zeggen: we zagen de wolken die de top van de Fuji volledig aan het zicht onttrokken. Daar veranderde niet veel meer aan in de loop van de verdere dag. Op onze fietstocht keken we regelmatig opzij en achterom, maar de fraaie Fujitop bleef onzichtbaar. Gelukkig hadden de gisteren en eergisteren de topmagie in volle glorie meegekregen.

Geen pap meer

De klimmeters van vandaag waren in kwantiteit best bescheiden (500 meters), maar in kwaliteit bijzonder onbescheiden, op het onbeschofte af. Zulke heftige stijgingspercentages hadden we deze reis nog niet eerder. We doen dan gewoon alsof we toch enorm goed zijn in fietsen tegen de berg op, en verdraaid, dan kom je op een zeker moment tot je eigen verbazing tóch boven. Maar wel met trillende benen en geen pap meer kunnende zeggen, bij wijze van spreken.

Bejegening

Ook onbescheiden, op het onbeschofte af, was de bejegening die ons ten deel viel toen we het hotel van vandaag bereikten. Zoals je merkt schrijven we niet veel over hotels waar we verblijven: ze zijn een noodzakelijke en veelal comfortabele faciliteit voor de reis. We worden in Japan altijd met veel vriendelijkheid ontvangen bij de hotels, personeel is uitermate hoffelijk, verwelkomend, klantgericht. Behalve vandaag dus.

Gezet

We waren nog maar nauwelijks van onze fietsen afgestapt, toen er een gezette man het hotel uit kwam stuiven om ons duidelijk te maken dat de fietsen daar niet mochten staan. Prima, zo reageerden we, waar heeft u dan wel een veilige plek voor onze fietsen? Ergens in het hotel, of op onze kamer wellicht? Nee, dat was allemaal absoluut niet mogelijk. De enige mogelijkheid was volgens deze meneer een bewaakte fietsenstalling 500 meter verderop. Zo bot en fietsonvriendelijk hebben we het nooit eerder meegemaakt. Niet in deze reis in Japan, niet in vorige reizen in Taiwan en China, en ook in Europa troffen we het altijd compleet anders.

Plakbandhouder

Er viel voor ons geen eer aan te behalen. De fietsen staan nu (waarschijnlijk) veilig in een met camera’s bewaakte stalling, een soort stationsstalling. Met het ongelooflijk handige Google Lens foto/vertaalappje had Ageeth snel door hoe we in een automaat stallingstickets konden kopen à 100 yen, 60 eurocent. En dat het de bedoeling was om de ene helft van het ticket te bewaren als bewijsbonnetje, en de andere helft met plakband op je zadel te plakken. En Henk ontwaarde de plakbandhouder.

Miepmiep

We miepen nog even door over het hotel. Want ook de mail met boekingsbevestiging gisteren muntte al uit in klantonvriendelijkheid: rigide regels, verboden, geboden. Geen vriendelijk woord kon er vanaf. In het hotel bleek het incheckproces met behulp van uitsluitend een automaat te moeten plaatsvinden, tot aan het maken van foto’s van onze paspoorten aan toe. Gelukkig hadden we precies zo’n zelfde automaat al eens eerder meegemaakt. Toen werden we daarbij  als vanzelfsprekend geholpen door een vriendelijke receptioniste. Nu konden we het zelf inderdaad wel. En dat was maar goed ook. De gezette hotelmedewerker stond nu achter zijn lege desk heel nadrukkelijk andere dingen te doen en straalde uit dat hij zeker niet van plan was om ons te komen helpen met die geautomatiseerde incheck.

Tot zover ons gemiep.

Wonder

Het wonderlijke was dat het een meer dan uitstekend hotel bleek te zijn. Prettige lobby, mooie ontbijtruimte, en een in alle opzichten zeer goede kamer, helemaal tiptop in orde.

Smart

Onder het avondeten spraken we nog even over dit vreemde contrast. Hoe kan het nou dat bij dit hotel de fysieke hotelkwaliteit en de bejegeningskwaliteit zo enorm uiteenlopen? Moesten ze gewoon nog wennen, omdat het hotel nog behoorlijk nieuw leek te zijn? Of waren het hogere bedoelingen? Ineens viel het kwartje. De Naam van het hotel! ‘Prince Smart Inn Atami’! En dan wel het tweede woord, ‘Smart’! ‘Prince’, prima woord. “Inn’, gezellig woord voor hotel, ook prima. ‘Atami’, heel prima, de naam van de stad waar wij en het hotel zijn. Maar dan dat woord ‘Smart’. Vast goedbedoeld, maar niet goed toegepast. Je kunt er twee kanten mee op.

Fetisjisten

Ten eerste: ‘Smart’ staat voor digitale slimmigheid, robotisering, zo min mogelijk personeel. Prima idee. Als het kan, waarom zou je het dan niet doen. In dit hotel hebben ze daar dan wellicht strakke protocollen bij bedacht waar het schaarse personeel zich aan dient te houden. En in hun overijverigheid zijn de protocolfetisjisten helemaal vergeten waarover het primair hoort te gaan in horeca: gastvrijheid, klantvriendelijkheid.

Gesneuveld

Ten tweede: ‘smart’ als afkorting  voor managementjargon om doelen haalbaar te kunnen maken. Specifiek, meetbaar, acceptabel, realistisch en tijdgebonden. In het Engels staan vergelijkbare woorden in een iets andere volgorde, met dezelfde afkorting ‘Smart’. Wellicht dat in dit hotel sprake is van doorgeschoten doelgerichtheid, waarbij het échte doel, gastvrijheid, per ongeluk gesneuveld is…

Foto’s van de dag

Ontbijt met van die corona-schotjes, je weet-nog-wel, van vroeger. De meest saaie ontbijtzaal tot nu toe.

Uurtje later: de Fuji in de wolken.

En dat bleef zo de rest van de dag.

Weer een stukje Pacific Cycling Road fietsen. Prachtig fietspad!

Theater aan het water in Numazu….

… en voorgaande foto is genomen vanaf deze brug. Mondkapje, je-weet-nog-wel, van vroeger.

Hé een kerk! Dachten wij. Maak de foto wat groter, en je kunt lezen en interpreteren wat het wél is.

Flinke klimpartij beloond met uitzicht.

In de verte zie je de oceaan waar we langsgefietst zijn.

Onze was draait. Nog 7 minuten.

Dag 19: 58 km van Fujinomiya naar Atami.