19. Japans tafelen

Ageeth koos een avondrestaurant uit. Lange rit en lange dag gehad, dus een restaurant waar je niet lang hoeft te verblijven, vlakbij hotel, en met (waarom ook niet) een hoog waarderingscijfer. Weer okonomiyaki: lekker, gezond en snel op tafel. Schoenen uit in de minivestibule, we werden verwelkomd om de restaurantruimte te betreden. Het bleek het kleinste restaurant te zijn waar we ooit waren: twee tafels. Allebei op traditioneel Japanse hoogte, of liever: laagte. We hadden het Japanse laagbijdegrondse zitten tot nu toe gelukkig steeds kunnen vermijden, maar natuurlijk wilden we ons nu niet laten kennen.

Scheenbeenmarteling

Je hoort dan eigenlijk eerst te gaan zitten met je scheenbenen op het platte kussen, je billen op de hielen. Als die houding niet meer te harden is, excuseer je je naar je gezelschap en/of de ober/gastpersoon, en schakel je over op de iets minder oncomfortabele houding. Voor mannen is dat kleermakerszit; voor vrouwen beslist níet, vrouwen strekken benen zijdelings onder zich uit. Google hielp ons na dit restaurantbezoek met al deze zit-kennis, maar we hadden het best goed gedaan: Henk kleermaker, Ageeth zijdelingsbenen. Alleen hadden we ‘fase 1’, de scheenbeenmarteling, maar helemaal overgeslagen. Zestigplus én 88 fietskilometers in de benen vonden we voldoende reden hiertoe. We werden niet weggestuurd, dus was het kennelijk in orde, zo interpreteerden we maar.

Waardin

De maaltijd was heerlijk én de waardin en haar vermoedelijke zus runden de zaak met zichtbaar plezier. Water was (zoals in elk restaurant) inbegrepen, drankjes waren niet verkrijgbaar, een heerlijk voorgerechtje en nagerechtje waren ook nog inbegrepen. We mochten maar 1000 yen (6 euro) afrekenen (fooien zijn niet toegestaan in Japan). Met stip het leukste en goedkoopste restaurant  van deze reis!

Dank voor al jullie reacties!

Tot ons plezier zien we veel reacties terug bij onze dagelijkse verslagen. Veel dank daarvoor, dat vinden we heel leuk! Sommige reacties behelsden een vraag, of een bijzondere opmerking. Onderstaand gaan we daar op in.

Angele van Dooren vroeg zich af hoe we de weg kunnen vinden als alle bebording in het Japans is. Wel, dat zou al redelijk goed kunnen met Google Maps op de telefoon. Maar wij navigeren nog iets geavanceerder. Telefoon (bij beiden) in telefoonhouder op het stuur. En dan het geweldige programma Osmand (www.osmand.net), waarmee je alle kaarten van de wereld op enorm detailniveau kunt downloaden, en waarmee je nog veel makkelijker kunt navigeren dan met Google. Het is wel een behoorlijk complex programma. Daarom hebben we ooit (vijf jaar geleden) een workshop gevolgd bij Johan Blom (www.gpsfietser.nl) waar we nog altijd profijt van hebben.

Sip: de naam van ons lunchgerecht was okonomiyaki.

Paulien Hunfeld: dank voor je uitleg over de betekenis van de kraanvogel, symbool voor leven!

Koen: het blauw-oranje gestroomlijnde ding achter onze fietsen op de ferry was een zeer geavanceerde ligfiets.

Justin: dank voor je nieuwsbericht over de belastingdienst. Zo oogst Ageeth (okee, samen met vele collega’s) ook nog werkresultaat tijdens haar vakantie!

Hettie: kimono kopen valt nog te bezien, maar in alle hotels krijg je steeds standaard een pyjama-kimono te leen, is hier net zo gewoon als schone handdoeken.

Angele van Dooren schreef: ‘Elke dag kijk ik reikhalzend uit naar jullie mail’. Wat ontzettend leuk! U schreef ook te genieten van onze humor. Hoezo? Welke humor?!…

Paula miste een foto van ‘dat heerlijke gebakje’. Dat begrijpen we. Sorry Paula. We hebben even overwogen alsnog terug te fietsen voor die foto. Maar we fietsen toch liever heen. Met weer andere foto’s…

Paulien Hunfeld vroeg zich af wat de vlaggetjes achter Ageeth waren. Nou, dat was een afscheiding om te voorkomen dat fietsers of wandelaars zich in dat ‘under construction’- gebied zouden wagen. Wij waagden het toch, omdat er niet gewerkt werd en we anders een heel eind hadden moeten omrijden. Als afstandfietser ben je soms (vaak) pragmatisch.

Peter Lourens: wat leuk dat je je concertbezoek met een Japanse musicus ‘in een andere context’ ging bijwonen door onze verhalen!

Justin vond ons verhaal over het verbeteren van productie- en organisatiemodellen zeer informatief. We hopen daar in Tokio nog wat meer over te leren!

Paulien Hunfeld: je tipte Louwman museum in Wassenaar. Goed idee! Wij zijn daar nooit geweest, maar met deze Japanse Toyota-ervaring is het nu ook leuk om de museumtrots van de Nederlandse Toyota-importeur eens te gaan bekijken! En dank voor de uitleg over de rode mutsjes.

Ria Vogels vroeg zich af waarom Ageeth soms met 1 achtertas rijdt, en Henk met 3. Dat hebben we ergens bij een foto kort toegelicht!… En nee, Ageeth heeft gelukkig nergens last van. Henk wel, die wil soms bergop de held uithangen en vraagt Ageeth dan om een fietstasje extra.

Marius Stekelenburg: dank voor tip over Louwman-museum, dat daar de oudste originele Toyota AA ter wereld staat, uit 1936! Prachtige auto! Dat willen we gaan zien!

Erik Smits: je vroeg om te informeren bij fietsers of ‘Alleen op de wereld’ in Japan bekend zou zijn, en of er interesse zou zijn om een specifieke route te fietsen. Japanners spreken beperkt (zeer beperkt) Engels, dus gesprekken zijn vooral gebaren en lachen en hier een daar een woord. En Japanse reisfietsers hebben we nog helemaal niet gezien (!). Wel af en toe een racefietser.

Felix Oude: is het echt zo makkelijk, wiel met riemaandrijving eruit halen? Ik dacht dat het een ongemakkelijke klus was… We hebben ons voorgenomen om na thuiskomst onze fietsreparatievaardigheden wat te gaan opvijzelen. Gelukkig hebben we fietsen die behoorlijk robuust zijn.

Foto’s van de dag

Al snel hadden we vanmorgen weer een prachtig fietspad.

Blauwe daken komen we regelmatig tegen.

Daar ist ie alweer! (Nee, niet Henk, maar Japanse Vesuvius!)

Vrolijke vlaggen.

Prachtig fietspad langs de kust. Helaas nog niet overal klaar.

Zoals hier.

Een drukte van belang bij deze tempel op 500 meter hoogte. Wij beperkten ons tot deze foto, en een ijsje bij de ingang.

Aardbeienteeltgebied. We kregen een (heerlijke!) aardbei op ons ijsje.

Steeds dichterbij.

Oefenbaantje voor het golfen, op bijna iedere straathoek in Japan is er wel eentje te vinden. Golfbanen zie je vrijwel niet: vlakke grond is schaars en (dus) peperduur.

Geen Lawson, maar een Ogino.

Veilige plek in het hotel, onder de Fuji berg.

Dag 18: 88 km van Yoshida naar Fujinomiya.