In harmonie met Oppenheimer

We zijn een week onderweg. Het fietsreizen voelt weer als fijn bekend terrein. We hoeven niet meer bij aankomst in de volgende hotelkamer de fietstassen helemaal leeg te halen, op zoek naar wat dan ook. ’s Ochtends zijn we in een mum van tijd ingepakt. Taken liggen min of meer vast en zijn deels verdeeld of deels gezamenlijk: routes uitstippelen, hotels zoeken, eetgelegenheden en supermarktjes kiezen, voor of achter fietsen, stukjes typen, foto’s publiceerbaar maken, enzovoort. We hoeven niet meer steeds na te denken over hoe de dingen moeten. Routines en losvaste afspraken maken dat we vrij en zorgeloos kunnen fietsen, kunnen genieten van wat zich voordoet.

Fietsnomaden

De reguliere orde van onze thuis-tweepersoons-huishouding heeft tijdelijk plaatsgemaakt voor een tweepersoons comfortabel-nomadische fiets-huishouding. Onze gezamenlijke thuis-huishouding begonnen we een kleine vijf jaar geleden, nadat we bij een notaris van alles hadden vastgelegd over materiele kwesties. Huishoudelijke fietsreis-afspraken ontstaan min of meer vanzelf, zonder notarissen en zo natuurlijk.

Goed huwelijk

Zowel thuis als tijdens fietsreis hebben we wel eens verkeerde verwachtingen over taken of gedrag van de ander (gut, herkent u daar iets in?). Vanzelfsprekend lossen wij dat immer op in volstrekte harmonie (grapje) zodat onze samenlevingsverband (huwelijk, trouwens) daar steeds sterker van wordt.

De waarde van orde

Waarom al deze persoonlijke bespiegelingen ineens in een reisverhaal over Japan, zo vraag je je wellicht af. Dat zit zo. Elk huishouden heeft enige ordening nodig om bestendig te kunnen functioneren. Evenzo heeft ook een maatschappij duidelijke verwachtingspatronen en regels nodig om burgers goed met elkaar te kunnen laten omgaan. Wetten. Rituelen. Regels. Ongeschreven regels.

Fietsend door Japan nemen we steeds meer waar, naarmate we ons vrijer voelen in de reis. Dingen in deze samenleving gaan ons dan af en toe opvallen. Maar waarom de mensen doen zoals ze doen, of waarom de dingen zijn zoals ze zijn, daar hebben we maar af en toe een glimp van een idee over.

Paradijs en oorlog

Mensen zijn (bijna) zonder uitzondering uitermate vriendelijk. Ze lijken gericht op het welbevinden van de ander. Is Japan dan het paradijs? Bestaan hier geen conflicten? Maar hoe verhoudt zich dat dan met bijvoorbeeld de enorme oorlogszucht van dit land nog maar een paar generaties geleden?

Koning op de fiets

Automobilisten rijden ongelofelijk voorzichtig. Ze geven ons vaak voorrang op kruisingen. Als je als fietser een drukke provinciale weg moet oversteken, dan stopt op een zeker moment altijd iemand om ons de oversteek mogelijk te maken. En als reactie op het stoppen op de ene baan, stopt er dan ook altijd iemand op de baan van de andere rijrichting. Heel bijzonder, deze verkeers-wellevendheid. Is dit cultuur van binnenuit? Of staan er toch gewoon zware straffen op het aanrijden van een voetganger of fietser? Wij vermoeden dat het werkelijk het goede gevoel naar de ander is.

De meeste woningen en woninkjes zijn vrijstaand. Appartementsgebouwen zijn zeldzaam, en ook in de twee grote steden waar we waren/zijn zelden hoger dan een verdieping of tien. Hecht men zo aan een vrije eigen woning? Of heeft het te maken met aardbevingsbestendigheid?

Een nieuwe stad

Elektriciteitsdraden hangen bijna overal aan palen, zelfs in stad Matsuyama (0,5 mln. Inwoners) waarvandaan we vanochtend vertrokken. Waarom? Granietbodem, en dus veel te duur om de elektra ondergronds te leggen?

Maar in Zwitserland kunnen ze het toch ook ondergronds? Of is in Japan op dit onderwerp onvoldoende aandacht, en onvoldoende collectieve middelen, onvoldoende orde? Overigens lijkt het erop dat in de stad waar we vandaag met de ferry heen voeren, Hiroshima (1,2 mln. inwoners) de elektriciteitskabels wel ondergronds liggen. Maar ja, hier kregen ze tachtig jaar geleden ongevraagd de gelegenheid om de stad van de grond af opnieuw te gaan opbouwen. Morgen bezoeken we deze stad. Trouwens, heb je de film ‘Oppenheimer’ gezien?

Foto’s van de dag

T-Ford uit 1929.

Met de stoeltjeslift naar het kasteel.

Kasteel Matsuyama.

Dogo Onsen, één van de oudste badhuizen in Japan.

Let op mandje met inhoud.

Dogo Kazairan avenue in Matsuyama.

Op weg naar de ferry.

Kaartjes kopen.

Henk was bang dat we te laat zouden zijn.

Een plekje helemaal vooraan! Fijn, vooraan in de rij staan!

Varen tussen de eilanden door.

Superdeluxe ferry.

Aankomst in Hiroshima.

Dag 7: 21 km gefietst in Matsuyama en in Hiroshima.