06. Klein hoekje en linkse doorfietsdag

Ongeluk, klein hoekje. Niet ons hoekje gelukkig! Een auto kwam ons op de andere weghelft tegemoet. In de heuvels, prima weg, in een bocht. Vrijwel geen verkeer. Kort nadat de auto ons was gepasseerd: een enorme klap. Henk keek om en zag eenzijdig-ongevals-ravage. ‘Ageeeeth! Ongeluk! Omdraaien!’. We spoedden ons zo snel mogelijk terug, heuvelopwaarts, naar de plaats des onheils. De auto was frontaal tegen een stalen lichtmast geknald. De mast had geen krimp gegeven, zo te zien. De voorzijde van de auto zat finaal in de kreukels, linkervoor- en achterwiel van de auto stonden tegen de helling aan de linkerkant van de weg op, wel 45 graden. (Even tussendoor, men rijdt links in dit land, daar hebben we het in onze verhalen nog niet eerder over gehad, maar wij rijden dus ook steeds keurig links.)

Corpulent

Wat zouden we aantreffen als we bij de auto zouden arriveren? Wat kunnen we doen? Hebben ze hier een 112 of zoiets, zouden ze daar Engels verstaan? Toen we er bijna waren zagen we tot onze opluchting een man door het kennelijk geopende portierraam aan de bestuurderszijde kruipen, langs kennelijk goed functionerende airbags. Gelukkig kieperde de auto niet om naar de kant waar de man uit het portier kroop. Hij stond snel op zijn benen en oogde ongehavend, afgezien van behoorlijke corpulentie, maar dat had vast niks met het ongeluk te maken. Hij hielp direct om een vrouw ook te bevrijden uit de auto, via hetzelfde portierraam. Gelukkig ook niet gewond. En vervolgens kwam er een jongen van een jaar of veertien uit het portierraam, ook in orde. Qua postuur precies zijn vermoedelijke vader.

Verdwazing en opluchting

Vanaf de andere kant kwamen twee jongemannen aangerend. Zij hadden staan praten op een brug over het stuwmeer, wij waren hen kort ervoor gepasseerd.

De twee mannen toonden zich net zo opgelucht als wij dat er kennelijk alleen total-loss autoschade was en dat het driepersoons gezin wonder boven wonder niet meer mankeerde dan desoriëntatie en verdwazing. Wat zullen ze geschrokken zijn. De mannen traden in gesprek met het gezin, en waren duidelijk in staat tot troost en hulp. Met gebaren maakten we elkaar onze opluchtingen duidelijk, en verder stonden wij met onze mond vol tanden, want dat Japans van ons wil nog niet echt vlotten. Met een gerust hart maar nog met een overmaat aan adrenaline verlieten wij het gezelschap.

Telefoonpuber?

Later vroegen we ons af: zou de aanblik van ons de chauffeur hebben afgeleid? We zijn nog vrijwel geen vakantiefietsers tegengekomen in dit land. Wij zijn een ongewoon verschijnsel. Zou hij zijn zoon op de achterbank, die ongetwijfeld verdiept was in zijn telefoon zoals bijna alle pubers wereldwijd, op ons hebben willen attenderen? Had hij daardoor wellicht een moment van onoplettendheid? Geen idee natuurlijk. Een ongeluk zit in een klein hoekje. Wat een geluk dat de mensen ongedeerd waren.

Godswonder

Eigenlijk was dit het enige bijzondere van deze dag, dus delen we graag uitgebreid het geluk-bij-een-ongeluk van dit gezin ook met jou als lezer. Het leven is een godswonder, elke nieuwe dag is een ongekend geschenk, en dat besef je weer eens als je zo’n door-het-oog-van-de-naald-situatie van dichtbij meemaakt.

‘Gouden week’

Verder was de rit van vandaag vooral verplaatsing. Morgen en overmorgen gaan we een bijzondere tocht maken. En om vanuit Hiroshima naar het begin van de route van morgen te komen moesten er vandaag gewoon stevig kilometers en hoogtemeters worden gemaakt, voor het merendeel over fietsstrookjes langs hele drukke wegen. Druk, omdat dit het eerste weekend van de Japanse ‘gouden week’ is. Maar liefst vier nationale feestdagen zijn er in een week tijd. Met slechts een of twee vakantiedagen erbij heeft de Japanse werkende mens dan een hele week vrij. Gelukkig heeft Ageeth, die daar alerter in is dan Henk, voor deze periode de hotelkamers allemaal al gereserveerd, want zo’n gouden week geeft natuurlijk accomodatieschaarste. We verheugen ons op veel medefietsers op de prachtige route die we de komende dagen gaan doen. Morgen meer hierover!

Foto’s van de dag

Vandaag fietsen we Hiroshima weer uit.

Achter een groepje Japanse fietsers aan.

Eerste pauze bij de Lawson, de Japanse variant van Seven Eleven en Family Mart (waarmee dit land ook rijk bedeeld is).

Met zowaar een kleine zitplekje.

Tweede pauze, na een flinke klim.

Onleesbaar, geen plaatjes, geen zin om met Google lens aan de slag te gaan…

…dan maar een proteinereep.

Op Honshu zien we veel rode daken, Shikoku had vooral antraciet daken.

Een bekend konijn in ons hotel!

Dag 9: 77 km van Hiroshima naar Mihara.