We hebben het allebei nog niet eerder zo sterk ervaren als op deze fietsreis in Taiwan: de vele positieve reacties van passanten en gepasseerden als men ons ziet fietsen. Velen groeten, zwaaien of knikken, en dan niet met de ingehoudenheid van vasteland-Chinezen, maar vaak juist uitbundig, enthousiast en enthousiasmerend. Zelfs de meeste geüniformeerden, die in andere landen immers vaak rolvast blijven en dan weinig geneigd zijn tot contact, zijn in Taiwan open, toegankelijk en enthousiast naar ons als fietsers. Parkeerwachters, de zeldzame politieagenten, bewakers et cetera, ze lachen ons toe en steken duimen omhoog.
Wel verloopt al dit soort contact veelal langs de wereldwijd min of meer uniforme genderconventies. Mannen maken meestal eerst contact met Henk, en voelen zich daarna vrij om ook Ageeth te groeten. En vrouwen juist eerst Ageeth, maar zij hebben dan minder de neiging om ook contact te maken met Henk.
Machinist
Een treinmachinist zag ons fietsen op een parallelweg, op een afstand van zeker honderd meter van het spoor. Hij gaf drie korte signalen met de stoomfluit (nouja, de hedendaagse variant daarvan), niet als vorm van waarschuwing maar puur als locomotief-groet. Voor ons beiden de eerste keer in dit leven dat we werden begroet door een trein(machinist).
Militairen
Eenmaal zagen we onderweg militairen op oefening, een man of vijftig, geüniformeerd en bewapend, in kleine groepjes. Altijd een beetje intimiderend, legermannen, nooit foto’s van maken en zo, want daar kun je immers alleen maar last mee krijgen. Bij het laatste groepje stak Henk zijn hand op. Twee van de mannen zwaaiden geestdriftig terug. Militairen!
Koekjes, water en droge mihoen
Vanochtend wachtten we voor een rood verkeerslicht waarnaast een religieus ritueel werd uitgevoerd door een stuk of acht personen. Nieuwsgierig keken we wat er gaande was. De ceremonieleider pakte wat uit een kast, kwam naar ons toe en stopte ons verpakte koekjes, flesjes water en pakjes droge mihoen toe. We propten het snel in de voortassen, betoonden onze dank en reden al zwaaiend verder met de scooterstroom omdat het licht inmiddels groen geworden was.
Vis
Vanmiddag kregen we een vis aangeboden van een man die een stuk of tien vissen in een mand op zijn fiets vervoerde. Wellicht had hij ze gekregen ‘bij het scheiden van de markt’. In elk geval bood hij er ons eentje aan. Maar het was een wat onpraktisch gebaar naar twee reisfietsers zonder koelkast en keuken, dus dit sloegen we toch maar beleefd af.
‘Nederland’ spreekt nog een woordje mee!
Enthousiast en trots geworden door het architectonisch ongekend mooie concertgebouw dat we gisteravond in Kaohsiung bewonderden, fietsten we vanochtend langs nóg een ontwerp van landgenote Francien Houben / bureau Mecanoo. Op onze route Kaohsiung-weer-uit passeerden we het bijna voltooide nieuwe Centraal Station van de stad. De treinen zijn ondergronds weggewerkt in een tunnel van 9,5 kilometer, een megagrote klus natuurlijk, en bovengronds verrijzen nu vier stationsgebouwen waartussen en waar omheen een groene stadsoase zal worden aangelegd. Het kleine oude stationsgebouw, nog uit de Japanse koloniale tijd (1895-1945) wordt gekoesterd en gerestaureerd en krijgt een prominente nieuwe plek in het stationsgebied.
Geweldig, dat een Nederlandse architect dit soort prachtige projecten krijgt en er dan zoiets moois van maakt. Wordt vervolgd, mevrouw Houben heeft nóg meer moois in Taiwan ontworpen!
Foto’s van de dag
‘Half pondje rundergehakt graag.’
Onze navigatie-app is ‘Artificiële-Intelligentie-avant-la-lettre’, hij verzint vaak geweldige fietsroutes die je zelf nooit zou bedenken.
Bij het affe gedeelte van ‘Kaohsiung-Centraal’, met rechts het oude Japanse stationsgebouwtje.
Zo moet het stationsgebied er over twee jaar uitzien.
Na het maken van deze foto bedankte de bouwterreinbewaker ons enthousiast voor de eer om door ons te zijn gefotografeerd (interpretatie van Henk).
‘Go with the flow’: mee in de scooterstroom bij groen licht.
Deze ‘Love River’ is de grote ecologische trots van Kaohsiung: vroeger een smerig open riool, nu kristalhelder water in weelderig parkgebied.
Twee pagodes in het Lotus-meer ten noorden van Kaohsiung. En Lotus-planten dus.
Reli-kitch, leek ons. Wel leuk voor kinderen.
Mooie rustige plattelandsweggetjes in het Groene-Hart-achtige gebied tussen twee miljoenensteden.
Heerlijk gegeten in industrieel-trendy stadsrestaurant.
(Henk at pizza).
Dag 21 Kaohsiung – Tainan 62 km
Prachtige lotusbloemen en eekhoorn…wat een machtig mooie reis maken jullie, waar nog lang over herinnerd wordt en genoten…lijkt me zo.
Dat jullie zo enthousiast worden ontvangen zou te maken kunnen hebben met een houding op veel plaatsen in de wereld dat men liever niet fietst, omdat dat laat zien hoe arm men is. Als je dan ziet dat twee blanken, die vaak per definitie als rijk worden beschouwd, fietsen en niet zich met een auto verplaatsen, kan dat overkomen als nederigheid. Nederigheid wordt in Aziatische culturen vaak zeer gewaardeerd.
Heerlijk bericht weer 🙂
Weer genoten van jullie reisverslag en foto’s.