Vandaag was nummer vier van vijf doorfietsdagen achter elkaar. Gisteren hebben we eens goed gekeken hoe ver het nog is naar terugreisstad Xiamen, of de drie grote steden in Oostelijk Guangdong echt interessant zijn, en hoe we het reisfietsen enerzijds en onze cultuurhistorische en economische belangstellingen anderzijds de komende week in balans kunnen brengen. Trouwens, even heel wat anders en heel belangrijks: waarom leren kinderen in Nederland op school nog steeds vrijwel niks over China? Twintig procent van de wereldbevolking woont er, het is om vele redenen het meest interessante gebied ter wereld met enorme historie en van groot belang voor toekomst van de wereld, en het dringt zich op als nieuwe grote wereldmacht. Dat vraagt toch om stevige gerichte aandacht in het basis- en voortgezet onderwijs?!
Nomadische fietsreis
Paul Young had in de jaren ’80 een wereldhit met een nummer van Marvin Gaye uit 1962: ‘Wherever I lay my hat, that’s my home’. Een prachtige liedtitel (de overige liedtekst is trouwens bijzonder oninteressant). Voor ons geldt iets vergelijkbaars als deze songtitel, zo in de loop van een wekenlange nomadische fietsreis. Waar we onze fietsen neerzetten, daar zijn we thuis. Dat geldt heel sterk voor elk hotel: na het paspoortgedoe om de kamersleutel te verwerven wordt de hotelkamer direct ons nieuwe en zeer tijdelijke en heel echte Thuis. Een cadans van douchen, spullen deels uitpakken, naar buiten voor een maaltijd en sfeer proeven van waar we zijn, blogje maken, slapen, ontbijten, inpakken, en weer verder op pad. En waar we fietsen, ook daar zijn we thuis! Thuis in het landschap dat we doorkruisen, thuis in verzengende hitte en in tropische buien. Thuis in dit land dat zover afstaat van onze cultuur en taal, dit land dat zo verwelkomend is.
Reiskilometerteller
Vandaag passeerden we de duizend fietskilometers op deze reis. Op het fotootje van de teller van Henk zie je staan ‘Dag Afst.’, maar omdat Henk de dagteller aan het begin van de reis op 0 zette en er verder niet meer aan kwam, is het een reiskilometerteller. Hoeveel hoogtemeters we hebben gehad weten we niet precies, maar het zijn er duidelijk meer dan onze app Osmand aangeeft. Deze kaartenapp met kaarten uit het wereldwijde vrijwilligersproject Open Street Maps (gestart in 2002) is geweldig, maar de Chinese overheid werkt er als bijna enige land ter wereld niet aan mee. Daardoor is de kaartinformatie die we hebben beperkt, maar toch ruimschoots goed genoeg om routes uit te zetten en die te kunnen fietsen. Soms maken we aanvullend gebruik van de Chinese app Baidu, maar die werkt niet echt handig en is vooral gericht op het vinden van locaties in een buurt waar je bent, en niet zozeer op langere routes die je volgens je eigen specificaties wilt kunnen uitzetten.
Universeel puur plezier
Koude flesjes drinken en pinda’s, daarvoor stopten we bij een winkeltje dat een paar tafeltjes had staan in de schaduw. De eigenaar was een man van begin dertig, die op dat moment zo te zien ook de oppasverantwoordelijkheid voor zijn dochtertje van ruim een jaar had. Zo’n hummeltje dat het lopen net onder de knie heeft is natuurlijk supervertederend. Papa was duidelijk enorm trots op zijn dochtertje, en hij vond het leuk om het kindje in contact te brengen met deze twee buitenlandse mensen. Op een zeker moment zwaaide ze uit eigen beweging naar ons, mét een lach erbij. Universeel puur plezier, overal ter wereld hetzelfde, daar waar mensen vrij en gelukkig kunnen leven tenminste.
Verdiept in het kaartspel
Bij een volgende pauze zaten er twee heren van in de zeventig op stoelen in hun mooie kleine winkeltje. We gebaarden dat we belangstelling hadden voor flesjes uit de koelkast. Ja prima natuurlijk, pak maar. We wilden betalen, maar dat wuifden ze lachend maar een beetje onduidelijk weg. Even later kwam er een dame van eind zestig die ook bij de winkel hoorde en een wat adequatere indruk maakt dan de twee heren. Ze zette een paar comfortabele plastic kinderkuipstoelen voor ons neer op de stoep, in de schaduw. Fijn! Toen onze flesjes leeg waren wilden we verder. De twee mannen en de vrouw waren intussen aan een kaartspel begonnen. Even op de foto zetten, met hun toestemming. Ze hadden nauwelijks nog oog voor fotograferende Henk, volledig verdiept in het kaartspel. We maakten ons weer reisklaar. Telefoons in de navigatiehouders, helmen op, fietshandschoentjes (voor grip) aan, zonnebrillen op. Ineens kwam de dame aangelopen. Even betalen! Prima natuurlijk. Toen snapten we de situatie. Zij was de eigenaar. De twee heren waren vaste klanten die net even op de winkel pasten toen wij arriveerden, het was helemaal niet hun winkeltje.
Voor morgen geen bijzonder plan. Gewoon doorfietsdag nummer vijf, je weet wel.
Foto’s van de dag
Ageeth was haar fietshelm vergeten, Henk vulde de tijd met foto’s maken in de hotellobby. Grappig, het beeld op deze digitale reclameposter van het hotel zelf. Net als in Europa is het onder jongeren kennelijk mode om te fotograferen met ouderwetse analoge camera’s.
Dit boek over Mazu, de God van de zee, lag ook op onze kamer. Later zagen we dit standbeeld hoog boven de stad Jufeng uitrijzen.
Onderweg reden we door een gebied waar veel grote nieuwe huizen werden of recent waren gebouwd. In het prachtige rustige gebied waren veel gebouwen die zo te zien van overheid, defensie en politie waren. Zouden de fraaie woningen toebehoren aan de hogere echelon van die overheidsorganisaties?
‘Wat een eigenaardige man!’
Even bijtanken. Keus genoeg!
Van de 85 doorfietskilometers reden we er vandaag 70 langs drukke autowegen. De overige 15 km. waren in een prachtig rustig gebied en maakten de dag goed!
Bronwater beschermingsgebied.
Zodra je het platteland oprijdt, worden de mooiste plekken langs de weg bezet door graven. Hier een paar voorbeelden, we zijn er al honderden of duizenden tegengekomen.
Ingezoomd op de boom hierboven, waarschijnlijk een Longan, ofwel drakeogen, met de gelijknamige vrucht. Lijkt op lychee en ramboutan, maar dan zoeter. Hele boomgaarden met deze boom tegengekomen. Ageeth hoopt ze nog een keer te proeven!
Alweer een mooie lunchervaring. Achterin aan tafel zit een jongen (zoon van de eigenaar) huiswerk te maken, zijn vader zit naast hem en is zelf aan het lunchen. Zie ook Mao boven de deur hangen. Komen we niet zo vaak meer tegen.
Links achterin zat een gezelschap mannen stevig te roken en te eten.
Wij hielden het op een eenvoudig bord gebakken noedels met groente en ei. Prima lunch!
Hé! Deze aanrijding waren we een half uur ervoor gepasseerd. Snel geregeld.
Dag 20 Lufeng – Puning 80 km
De keuze is reuze, ook voor ions thuisblijvers, wauw prachtige natuur je ziet zo een vd fotoos levensgroot un jullie hal hangen vd reis…Intens…lijkt me, om zo te reizen, het laat een diepe inprint na….mooi hoe jullie na zo’n vermoeiende dag, weer zo’n vlog eruit jassen…chapeau geniet vd laaste weken…lieve mensen yourself…
Inderdaad, bewonderenswaardig, elke dag een vlog na tig kilometers!
Enorm leerzaam
Weinig info op school in Europa over China zou te maken kunnen hebben met de negatieve China propaganda in het Westen. Het is heel gek en onverklaarbaar.
Hoi Henk en Ageeth,
Wat een heerlijke fietstocht zijn jullie aan het maken! China is vaak een verplicht onderwerp in het eindexamen dus het is niet waar dat er niets op school aan wordt gedaan. Het is wel zo dat er vaak handelingsverlegenheid is bij leraren en de leraren Chinees in Nederland houden een speciale website bij over China bij die zij zelf gebruiken maar die leraren economie, geschiedenis, aardrijkskunde ook kunnen gebruiken. Als je jouw steentje wil bijdragen, maak dan vooral veel reclame voor die website bij leraren https://chineescultuurplein.nl/
Groeten,
Wendoline
Vraag: wat zijn die twee grote apparaten in de hal van het hotel? Robotstofzuigers?
Waarom niet meer aandacht bij ons onderwijs.
China wordt nog altijd weggezet als het gele gevaar waar we bang voor moeten zijn en voor moeten oppassen.
China dat door de eeuwen heen nog nooit een land is binnengevallen. Tibet dan, was een totaal achtergebleven provicie van China. Ik heb Tibettaanse Monniken gesproken, die blij waren omdat er nu eindelijk welvaart kwam en mogelijk was. Onder het bestuur van de monniken was dit onmogelijk, wel werden per gezin 1 of 2 jongetjes aan de monniken afgestaan. Zij werden in holen gestopt, kregen 1 keer per dag eten om zo tot het ware geloof te komen. Na vele jaren kwamen ze uit deze solitut en moesten werken en bedelen in China en andere delen van de wereld en het geld naar de monniken in Tibet, die je vervolgens in de business class in vliegtuigen tegenkwam.
Wel heeft Chiba muren moeten bouwen om de vijand buiten te houden. Een China dat verder door de eeuwen heen onderdrukt, vernederd, beroofd is van Mongolen, tot Japanners, Duitsers, Fransen, Engelsen en Amerikanen. Maar ons wordt bijgebracht dat we bang moeten zijn voor China. En niet voor Amerika, China levert afluister apparatuur mee met haar installaties. !!! En wie luisterde Angela Merkel af, volgens mij Uncle Sam, je oom mag dat doen.
Dat Xi voor het leven benoemd is door het Volkscongres is een verschrikkelijke fout en had nooit mogen gebeuren. Het land en haar inwoners wilden dit niet net zoals Britten eigenlijk geen Brixit wilden en toch gebeurd het.
China met haar dualistische systeem met enerzijds geleide maatschapij met anderzijds vrij economisch handelen, heeft het land de laatste 50 jaar!!!! heel ver gebracht. Met in ieder geval voor iedereen voldoende te eten. Maar zelfs nu nog altijd de eerste vraag wanneer je bij een Chinees komt, “heb je al gegeten”. Ze hebben zo verschrikkelijk honger geleden dat dit nu nog, ook bij jongete generatie, de eerste vraag is. Maar wel zelfs nu alweer voorop lopen met nieuwe technieken naar een schoner milieu dan het onze. Terwijl ze door de hele wereld misbruikt zijn om goedkope shit te produceren. Uit China komt troep, ja omdat wij het vragen. Ze kunnen kwaliteit produceren maar dan moet er ook voor kwaliteit betaald worden. En niet heel slecht betalen en dan kwaliteit verwachten. Chinezen zijn meesters in het verlagen van de kwaliteit om ten allen tijde te verdienen. Kinderarbeid ben ik in China nooit tegen gekomen en heb door het hele land met veel fabrieken gewerkt. China werd in 2005 tot WTO toegelaten al een jaar later was deze toelating een farce en kwamen er al weer vele restricties. Net alsdan nu, de modernste chipmachines niet geleverd mogen worden, excuus is wapen productie, werkelijke reden, Amerikanen zijn bang niet langer nummer 1 te zijn. Wel zijn het de Chinezen die 70% van de USA obligaties bezitten en Amerika keurig haar plaats wees toen ze tever gingen met handelablokkades. China begon en obligaties en $ te verkopen en het hele financiële stelsel dreigde te collapsen en toen kon het opeens wel anders.
Ondanks dat ik grote zorgen heb over de periode Xi ben ik zeer optimistisch over China en de Chinezen en zie ik hun geen landen occuperen.