Tot onze verrassing kwam vandaag ons volgende tussendoel al in zicht: de hoogste berg van het land, de Fuji (3776 meter). Bovenstaande foto is vanaf maar liefst 80 kilometer afstand. De Fuji is met zijn symmetrische vorm en besneeuwde top een geweldig mooi natuurfenomeen, en is bovendien al eeuwenlang de belangrijkste spirituele plek van Japan. De Fuji werd en wordt aanbeden als ‘huis van goden’. De berg is een actieve vulkaan, ook al lijkt de laatste grote uitbarsting, in 1707, al best een poosje geleden. Als het nu tot een grote uitbarsting zou komen, zou dat de levens van tientallen miljoenen mensen in de omgeving (ook Tokio is nabij) kunnen ontwrichten. De Japanse overheid maakt steeds betere rampenplannen, maar de vrees voor de impact van een uitbarsting wordt er niet minder door. Ontelbare levens gingen in het verleden verloren in uitbarstingen. Veel van de 400.000 Japanners die jaarlijks de berg beklimmen betonen met hun tocht eer aan de vulkaandoden en evengoed eer aan de vulkaan. Maar steeds meer Japanners beklimmen de berg gewoon voor de lol en natuurlijk omdat het stoer is.
Stille Oceaantocht
Een deel van onze reis voerde vandaag over de Stille Oceaankust Fietsroute. De route is totaal 1400 km lang en uitgezet door de overheid. We waren lyrisch over prachtige rustige fietspaden, vooral over de gedeelten aan de buitenzijde van de duinen, met weidse uitzichten over lege stranden en staalblauwe zee. Zo’n zeezicht-fietspad komt niet vaak voor, het deed ons denken aan het pad van Kijkduin naar Hoek van Holland, gemaakt in samenhang met het Zandmotor-project.
Tekentafelambtenaren
Overigens mopperden we ook af en toe op de bedenkers van de Stille Oceaankust Fietsroute. ‘Goedbedoelende tekentafelambtenaren in Tokio, maar geen fietsers’, zo meenden we bij de vele onlogische omleidingen bij werkzaamheden voor kustversterking en van het pad zelf.
Haperstart
Die paar/tevele omrijkilometers konden we er prima bijhebben vandaag, ook al begon de dag haperend. We hadden net de fietsen weer opgetuigd met de tassen en navigaties, en de helmen/handschoenen/zonnebrillen op/aan/op, toen bleek dat een van de twee achterbanden lek was. Sht. Ja, ook een superdegelijke Schwalbe-antilekband kan lek gaan. Bij een achterband hoop je dan op een simpel lekje door een spijker of een stukje glas of zoiets, want dan kun je het simpel repareren.
Riemaandrijving
Je moet er niet aan denken dat er bijvoorbeeld een scheurtje zit op de plek waar het ventiel in de band zit. In zo’n geval moet de band worden vervangen, en dat is voor fietsen met een riemaandrijving een flinke klus, waar ook meer gereedschap voor nodig is dan we bij ons hebben.
Niet in band
Gelukkig bleek de eerste situatie aan de orde te zijn: een lekje door een stukje metaal, waarschijnlijk een deel van een groot nietje (een Niet, dus). Dat kon eenvoudig gerepareerd, maar het kostte al met al, inclusief ook tassen/ navigatie/ helm/ handschoenen/ zonnebril allemaal weer af/uit en weer op/aan, toch drie kwartier.
Brugkrachten
In zijn jonge jaren dacht Henk een tijdje dat hij civiel ingenieur zou gaan worden (ging niet door, Henk werd econoom). Aan de twee Delftse studiejaren hield Henk wel grote interesse voor bruggen over: hoe zijn de krachten die inwerken op de brug verdeeld, hoe blijft ie heel als er veel zwaar verkeer overheen komt? De brug op de foto is uitsluitend gemaakt voor fietsers (en wandelaars), als superduur onderdeel van die mooie Oceaankust Fietsroute. Veel verkeersgewicht hoeft de brug dus niet te dragen. Misschien dat ze daarom eens een ontwerp hebben toegepast dat ik nog nooit eerder heb gezien: bogen ónder de brug, in plaats van zoals gebruikelijk bóven de brug.
Sip
Maar waarom zijn die ‘hangende bogen’ dan volledig in (gewapend) beton uitgevoerd? De bogen van ‘boven-boogbruggen’ zijn toch juist allemaal volledig van staal? Lopen de druk- en trekkrachten toch anders bij bogen ónder de brug? Misschien kan Sip, die zijn Delftse studie wél heeft voltooid (en die deze reis ook meeleest) er iets over zeggen?
Foto’s van de dag
Bandje geplakt. Handen zwart.
Eindelijk weer de zee! Met een prachtig fietspad, aan de zeezijde!…
… en door de beboste duinen!
…en vele omleidingen.
Lunch in gezellig ramen-noedel restaurant.
Het onkruid mag wel eens gewied!…
Gelukkig! We mochten erlangs.
Onverwacht: zicht op de Fuji-berg!
Mjammie, takoyaki.
Maandag de 13e :'(
Dag 17: 88 km van Hamamatsu naar Yashida.
Maandag de 13e kan alleen nog maar meevallen ????
Wonderschone route, mooie fotos! Wat een geluk met het weer dat jullie ook de heilige berg Fuji konden bewonderen!
Mooie reis weer. Fietsen in Japan is dus wel mogelijk.. Japan en Nederland hebben iets bijzonders gemeenschappelijk, het boek ´Alleen op de wereld´ van Hector Malot is in beide landen erg bekend, bekender dan in Frankrijk zelf naar het schijnt. Wij hebben als eersten de tocht van Remi nagefietst in zes vakanties, zo´n 7000 km. En zijn er nu een fietsroute van aan het maken. Kunnen jullie eens informeren als je Japanse fietsers spreekt of het boek inderdaad goed bekend is, en of er interesse zou zijn deze route te fietsen? Groet!
Leuk jullie blog weer te volgen.
Maar wat bedoel je hiermee: “In zo’n geval moet de band worden vervangen, en dat is voor fietsen met een riemaandrijving een flinke klus, waar ook meer gereedschap voor nodig is dan we bij ons hebben.”
Je kunt het achterwiel er toch heel makkelijk uithalen, ook met riemaandrijving?
????????????
Oeps de applaus iconen worden vraagtekens sorry!
De bouwkundige in je leeft nog, Henk!
Wat een fantastische reis!