Inclusieve samenleving

Duizenden tempels heeft Taiwan. In vele soorten en in alle maten. Elk dorp heeft er minstens eentje. De meeste tempels zijn Boeddhistisch. Ook zijn er veel Confucianistische. Tempels van Taoïstische inslag hebben we minder vaak gezien. In alle tempels zijn alle gelovigen welkom. De meeste mensen zijn ‘gemengd religieus’, een samengaan van de drie grote stromingen plus elementen van oude volksgeloven.

Zuilen

‘Gemengd religieus’ is dus juist heel anders dan vroeger in Nederland, in de tijd dat religie bij ons voor de meeste mensen nog een grote rol speelde: Nederland was ‘verzuild’. Je kwam nooit in elkaars kerk. Je deed boodschappen bij winkels uit je eigen geloofsgemeenschap, stemde op een partij van jouw geloof, en had een abonnement op een radiogids die het dichtst bij jouw geloof zat. Je trouwde binnen je eigen religie, want immers ‘twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen’, zo vond men toen.

Waterstop

Deze inleiding, omdat we vandaag na 25 kilometer een waterstop nodig hadden. Even van de fiets, en rustig driekwart liter water drinken. We kwamen voorbij een klein tempeltje, ongetwijfeld horend bij het dorp dat honderd meter verderop lag. Een tempel is meestal niet zo’n logische pauzeplek, maar deze wel. Twee uitnodigende buiten-banken en een stoel lieten zien dat deze plek meer was dan alleen een gebedshuis. Er was verder niemand. We zaten er prima. Fijne plek. 

Trance

Toen we er een minuut of tien zaten, stopte er een SUV-achtige auto met een vrouw van een jaar of vijfendertig als enige inzittende. Ze stapte uit, maakte vriendelijk contact met ons, en ging het gebedshuisje in. Enige tijd later kwam ze er weer uit, maakte vanuit een staat van ‘trance’ rituele buigingen in verschillende richtingen, en ging opnieuw naar binnen. En weer kwam ze naar buiten, nu met twee brandende wierookstokjes die ze aan weerszijden van de (deurloze) deuropening plaatste op plekken die daartoe bestemd leken. Daarna stapte ze als het ware uit haar trance om weer in de wereld te kunnen zijn. Het eerste in die wereld waren wij, die fietsbuitenlanders op dat bankje, en opnieuw knoopte ze een vriendelijk praatje met ons aan. Daarna snel de auto weer in, op weg naar de ongetwijfeld drukke dingen van haar dagelijks leven. Zo kan men (of in elk geval: deze vrouw) dus vorm geven aan religie, en geloofsbeleving integreren in de dag. Mooi, vonden we, en mooi om dat zo te mogen meemaken.

Gebaren en mimiek

Kort na het vertrek van de vrouw arriveerden los van elkaar binnen een paar minuten drie mannen bij het tempeltje. Een van een jaar of vijftig, twee van een jaar of zeventig. De jongste was duidelijk nieuwsgierig naar ons en begon een gesprek. In het Mandarijn. En met veel gebaren en mimiek erbij. Dat wij geen Mandarijn verstonden leek niet goed tot hem door te dringen, maar hij bleef vrolijk doorpraten en gebaren maken en we hadden daardoor juist wel een leuk gesprek met hem, waarin we konden duiden dat we een rondje Taiwan aan het fietsen waren en dat we met het vliegtuig gekomen waren en zo. De andere heren namen wat minder deel aan het gesprek. Zij hadden wel wat woorden Engels, en leken geamuseerd door het gesprek van hun dorpsgenoot met ons. Deze jongste dorpsman had als enige een T-shirt aan waarop (ook) in het Engels stond dat hij een officiele functie voor de tempel vervulde. 

Tempelvrijwilligers

Tijd om weer verder te fietsen. We namen afscheid. Op de fiets wisselden wij nog even uit wat onze beelden waren over de drie mannen. Zijn zij vrijwilligers die elke dag om kwart voor elf bij de tempel afspreken om de boel aan te vegen, op te ruimen en netjes te maken? Zou de jongste wellicht niet in staat zijn tot een normale baan, maar misschien vanuit het dorp / vanuit de tempel financieel gesteund worden? Had hij daarom dat officiele T-shirt aan, om er voor hem juist ook een echte baan van te maken? Zo fantaseerden we het een beetje bij elkaar, maar we hadden sterk de indruk dat het best eens zoiets zou kunnen zijn. De tempel als veel meer dan alleen gebedshuis. De tempel als basis voor het sociale cement van het dorp, waarmee ook een minder begaafde dorpsgenoot een volwaardige positie in de dorpsgemeenschap kan hebben. Onderling georganiseerde inclusiviteit.

Foto’s van de dag

Vandaag fietsen we verder over de dijk, waarop we gisteren geëindigd zijn.

Ik denk dat we elke dag wel 50 tot 100 tempels tegenkomen. Deze was indrukwekkend groot. Dus tijd voor een fotomomentje.

Vijver tegenover de tempel.

En toen kwamen we weer een stukje smalspoor tegen, dat in een fietspad was veranderd.

De grote aantallen duiventillen boven op daken of andere hoge gebouwen blijven ons verbazen.

De kleine tempel van binnen.

Papaya’s…

…en druiven.

Als je goed kijkt, dan zie je boven de wolken hoge bergen uit steken.

Ook vandaag weer veel gefietst tussen de rijstvelden. Wel drukker bebouwd met huizen tussendoor dan in het oosten van Taiwan.

Vanaf de brug zien we Taichung liggen, ons einddoel voor vandaag.

In deze wijk zagen we veel kakkerlakken, een ware plaag. Gelukkig in het centrum niet meer!

En weer een project van Francine Houben en Mecanoo!

We zijn er doorheen gefietst: de Green Corridor in Taichung.

Dag 24 Tuku – Taichung 85 km