Mijmercadans

Vandaag 78 kilometer, en een paar honderd hoogtemeters. We fietsten hele stukken in grote rust. Dat is heerlijk voor de geest (ons beider geesten dus). Door het fietsen kom je in een mijmercadans waarin op ontspannen wijze ineens grote vraagstukken door je hoofd kunnen spelen. En daar heb je het dan even over tijdens de eet- en drinkpauzes. Waarom verliet de keizer Kyoto, bijvoorbeeld? Wat was er dan aan de hand? Onderstaand eerst enkele alinea’s met dit soort taaiere kost. En daarna (dit is een cliffhanger) nog twee horeca-ervaringen van vandaag,

Eigenzinnig machthebber

Tokio is pas sinds 1868 de hoofdstad van Japan. In de bijna 11 eeuwen daarvoor zetelde de keizer altijd in Kyoto. Dat was dus de hoofdstad van Japan van 795 tot 1868. Het was Keizer Meiji die tijdens zijn regeerperiode (1852-1912) besloot om te verkassen naar Tokio. Meiji was ook in andere opzichten een eigenzinnig machthebber. Hij was de eerste keizer met veel interesse voor de ontwikkelingen en uitvindingen in het Westen.

Studenten

Japan stuurde in deze periode voor het eerst studenten naar Europa en Amerika. Die kwamen daarna natuurlijk boordevol nieuwe kennis en inzichten over de westerse sociale, politieke en economische systemen terug naar hun geboorteland. Een golf van enthousiasme voor de westerse manier van leven en ondernemen kwam over Japan. Japan werd het eerste land buiten het westen dat industrialiseerde. Het land groeide en bloeide tijdens het bewind van keizer Meiji. De welvaart stuwde velen op tot de middenklasse, en de bevolking verdubbelde tot vijftig miljoen mensen in deze tweede helft van de negentiende eeuw.

Aartsvijand

Dit alles komt overigens niet door fietsgemijmer tot ons hoor, maar gewoon door het lezen van stukjes in Wikipedia en ons bezoekje gisteren aan het kleine maar interessante Stadsmuseum van Kyoto. Maar we weten natuurlijk nog heel veel meer helemaal niét, dan wél, over Japan. Hoe komt het nou toch dat Japan na de capitulatie de bezetting van hun land (1945-1952) door aartsvijand Amerika zo constructief onderging? Was dat omdat het Japanse volk al heel lang positief tegenover de westerse verworvenheden en verwestering stond? Was voor Amerika deze ene triomf het model om democratisering en omwenteling nog eens (en zonder succes) te proberen in Korea, Vietnam, Irak, Afghanistan, enzovoort? Heeft Nederland ook Japanse studenten mogen verwelkomen in de tweede helft van de negentiende eeuw? Zou daar toegankelijke informatie over bestaan? Misschien komen er stukjes antwoord in het vervolg van onze reis!

Biwagebak

Kyoto verlaten bleek nog een pittig klusje in de vorm van een heuvelrug die geslecht moest worden. Omdat we fietsen leuk vinden, lukte dat prima. Na de afdaling vonden we het wel tijd voor een koffiepauze. De route leidde ons over een prachtige wandel- en fietsboulevard aan het grootste meer van Japan, het Biwa-meer, 670 vierkante kilometer en 86 meter boven de zeespiegel.

We streken neer op een terrasje en veroorloofden ons bij de koffie zowel een gebakje, als het kijken naar de mensen op het grasveld voor het terras. Ons beider gebakjes bleken van een ongelooflijk hoge kwaliteit te zijn, geheel passend bij de kwaliteit van het fraaie uitzicht over het meer. De mensen waren prachtig.

Leenparaplu

Een tweede memorabele horeca-ervaring vandaag was het avondeten. Ageeth had op GoogleMaps een Indiaas restaurant met score 4,6 (van maximaal 5) gespot, met redelijke prijzen en op korte loopafstand. Met leenparaplu van het hotel wandelden we derwaarts. Het bleek een wat vreemde omgeving voor een restaurant, een bedrijventerrein annex grote-winkel-terrein. De plek waar GoogleMaps ons heen leidde bleek de ingang van een joekel van een supermarkt te zijn.

Multiculti

Vertwijfeld keken we om ons heen, totdat een van ons op een supermarktraam een poster van een Indiaas restaurant ontwaarde. Het kwaliteitsrestaurant was inderdaad in de supermarkt. Nouja, prima dan. De eigenaren waren uitermate vriendelijk, hun eten was inderdaad heel erg goed, en we vermaakten ons prima met uitzicht op alle verschillende types klanten van de supermarkt.

Het feest werd compleet toen in deze Japanse supermarkt tijdens het Indiase diner in de winkelmuzak ineens een instrumentale versie van ‘Kortjakje’ klonk. Hoe multicultureel wil je het hebben?!

Foto’s van de dag

Na 600 meter fietsen kwamen we deze prachtige tempel tegen, in hartje Kyoto.

En na 1500 meter deze rode poort.

Het Biwa-kanaal: drinkwater voor Kyoto. Een geweldig ingenieus negentiende-eeuws infraproject, uitgevoerd onder leiding van een piepjonge ingenieur.

Biwa-meer.

Onderweg door rijst- en tarwevelden.

Trouwlocatie in Hikone.

Uit eten in de supermarkt.

Dag 16: 78 km van Kyoto naar Hikone.