Rivierplezier

Zoals de meeste steden wordt ook Kyoto doorsneden door een rivier, de Kamo. Sterker dan in de meeste steden buiten Japan, kan bij groot noodweer in de hoge Japanse bergen de rivier tot extreme proporties opzwellen. De Kamo is nu een bescheiden stroompje, maar de infrastructuur is zo te zien berekend op tomeloos kolkende massa’s water. Aan beide zijden van de stroom is een brede bedding, en een enorm hoge dijk. In de bedding mag natuurlijk niet worden gebouwd. En dus is er ruimte voor wandelpaden, fietspaden, grasvelden, tennisbanen, enzovoort. Een ideale brede buitenplek dus, als een lang parkachtig lint door de hele stad Kyoto met zijn 1,5 miljoen inwoners.

Fietskuieren

Ons eerste doel van de dag was een tempel, zo’n zes kilometer buiten de stad. De route leidde vrijwel geheel over het fietspad langs de Kamo. Geweldig leuk om hier op zondagochtend te mogen fietskuieren, op deze laatste nationale feestdag van de Japanse Gouden Week: de Kinderdag. Veel stadsbewoners vierden hier hun laatste vrije voorjaarsdag. De meest bijzondere bezigheid die we zagen was ‘blind running’: tientallen koppels van een blinde hardloper met een ziende begeleidende hardloper, verbonden door een touwtje om de polsen.

Meisjes ook belangrijk

Kinderdag wordt al heel lang gevierd, maar lang geleden werd alleen eer betoond aan jongens en heette het Jongensdag. In 1948, tijdens de bezetting van Japan door de USA dus, werd dat eindelijk oneerlijk tegenover meisjes gevonden. Vanaf toen werd deze nationale feestdag dus Kinderdag.

Contemplatie

Eerste doel van onze rit was de Kamigamo-tempel, gesticht in 678. Met deze tempel werd de kiem gelegd voor de stad Kyoto. Op het veld voor de tempel stonden houten banken zonder rugleuning. Plek voor wel duizend mensen.

Er zat nu een honderdtal mensen, in de brandende zon.

Goddank bleek het tempelcomplex niet afgeladen vol. We zagen vrijwel geen andere buitenlanders. Er heerste een serene sfeer. De meeste mensen bezochten zo te zien de tempel uit religieuze overwegingen.

Voldaan over dit bezoekje liepen we in prettige contemplatie weer terug in de richting van onze fietsen. Maar er leek nog wat meer activiteit te zijn op het veld net buiten het tempelcomplex. Stond daar nou een paard?

Paardenparafernalia

In een gebouwtje aan de rand van het veld stond een nerveus paard te briesen.

De bovenste helften van de deuren waren open. Veel mensen fotografeerden het paard. Er was een kraampje waar paardenparafernalia werd verkocht. We richtten onze vertaal-app op een poster en begrepen toen waar het over ging. Over twee uren zou het jaarlijkse paardenevenement plaatsvinden! Een ‘paardenrace’ werd het genoemd, maar de tekst en foto’s maakten duidelijk dat het vooral een rituele optocht van één -heilig! – paard en een hele stoet fraai geklede kinderen en volwassenen moest zijn. Een traditie van 1100 jaar oud! Ah, vandaar de onrustigheid van het paard, hij had in de gaten dat hij iets heel bijzonders ging doen.

Houten bankje in de zon

Heel leuk om over het terrein te lopen en de sfeer te proeven. Maar we hadden geen ambitie om, zoals de mensen die al een ticket hadden gekocht voor een plaatsje op een houten bankje, twee uren te gaan wachten in de zon. Bovendien wilden we doorfietsen naar de gouden tempel en het stadsmuseum.

Blingbling

De gouden tempel was wel weer een toeristenattractie, schuifelen dus, tussen duizenden anderen. Geweldig mooi blingblingtempeltje in een ongekend fraaie Japanse zentuin, en een aardig achterliggend verhaal. De eigenaar van het terrein had verordonneerd dat na zijn dood (inmiddels zes eeuwen geleden) het gebied voor altijd openbaar toegankelijk moet zijn: prachtig tempeltje in fraaie tuin. En dat is dus al zes eeuwen lang gelukt.

Verwondering

In een commentaar gisteren veronderstelde Hettie dat we ons wel helemaal in Japan verdiept zouden hebben. Nou, nee dus, slechts in zeer beperkte mate. We fietsen en lopen in Japan voortdurend in grote verwondering rond. Wikipedia en Google-Lens doen wonderen om ons hier en daar te laten begrijpen hoe de Japanse cultuur en historie in elkaar zitten. Daarover later meer!

Foto’s van de dag

We starten de dag met fietsen langs de rivier.

Eerste stop:

Kamigamo Jinja tempel. Eén van de oudste tempelcomplexen van Japan, uit 678.

Twee zandkegels: symbool van puurheid.

Heilig paard.

Vertaling door Google Lens.

Al 1100 jaar traditie: het jaarlijkse horse racing ritual. Start over 2 uur.

Onderweg naar volgende tempel.

Folder van de Kinkakuji tempel, het gouden paviljoen, en het allermooiste ticket in deze reis (tot nu toe).

14e eeuw, zen-boeddhisme.

Deze tempel fietsten we toevallig langs: Kitano Tenman-gū (北野天満宮). Uit de 10e eeuw.

In het museum van Kyoto zagen we deze spotprent. Een dame zat in de geldhandel en was door haar welvaart zo dik geworden, dat ze niet meer zelfstandig kon lopen.

Nu snappen we het gat in oude munten…

Souvenir uit 16e eeuwse Kyoto. Deze kleipoppen waren een echte rage in die tijd.

En dan staan er ineens een paar Lamborghini’s in ‘onze’ straat.