Zen, beving en maskers

Waarom dragen zo enorm veel Taiwanezen nog covid-maskers? Waarom stoppen werkelijk alle mensen op een scooter in alle situaties altijd voor elk rood stoplicht in plaats van soms stiekem toch rechtsaf te gaan en zo? Waarom zou je een gebouw bouwen met een stalen constructie in plaats van het veel goedkopere beton? Het zijn zo van die mijmervragen die opkomen als je fietst door dit land. Onderstaand de antwoorden.

Covid-masker-liefde

Taiwanezen lijken enorm veel van Covid-maskertjes te houden. De draagverplichtingen zijn ook hier inmiddels bijna volledig afgeschaft (alleen nog verplicht in ziekenhuizen en gezondheidscentra). Maar ongeveer de helft van de mensen draagt buiten op straat toch nog steeds een maskertje. Buitenshuis een masker dragen is verplicht geweest van mei 2021 tot medio 2022; daarna is de verplichting fasegewijs afgeschaft. In het OV zijn maskers verplicht geweest van 1 april 2020 tot 17 april 2023. Zie info-artikel.

Gewoonte, een gevoel van zekerheid en ziekte-angst lijken de belangrijkste verklaringen te zijn voor het blijven dragen van maskertjes.

Toch blijft het voor ons een beetje vreemd, het maskergedrag van veel Taiwanezen. Spelende peuters met maskertjes, gemaskerde dreumesen in de kinderwagen: deze kinderen zijn dus hun hele leventje al gewend aan een gezichtsmasker. Hopen dat ze eens toch ook maskervrij naar buiten mogen van hun ouders. En ook wonderlijk is hoe scheidslijnen soms (best vaak) dwars door gezinnen lijken te lopen. De ene ouder en het ene kind wel een masker, de andere ouder en het andere kind niet. Niet zo vreemd is hoe slordig sommigen (best veel eigenlijk) met de maskertjes omgaan. Neus toch vrij. Onder de kin dragen. En vast ook (te) lang doordragen zonder verschonen. Dat is niet veel anders dan het ook in Nederland was.

Zenne scooteraars

In Taiwan hebben alleen de paar mensen die te rijk of te arm zijn geen scooter. Verder scootert de complete brede middenklasse er lustig op los. Behalve als het stoplicht op rood staat. Dan wacht men. Natuurlijk hoort dat zo. En in Nederland wachten de meeste mensen gelukkig ook keurig voor rode stoplichten. Maar in Taiwan is de rode-stoplicht-zelfdiscipline echt van een enorm hoog niveau. We hebben enorme aantallen scooteraars voor rode stoplichten zien wachten, en niet een keer reed er eentje door ‘omdat er toch niemand aankwam’ of ‘omdat afslaan naar rechts best wel veilig kan’ of ‘omdat het rode licht veel te lang duurt en doorrijden best wel veilig kan, toch?’. Nooit. Helemaal nooit! En niet omdat men benauwd zou zijn van politie: we hebben nauwelijks agenten op straat gezien, heel veel minder dan in Nederland. En dan is het ook nog eens zo dat de steden echt enorm veel stoplichten hebben. Bovendien, als ze eenmaal rood zijn, dan laat een rode teller vaak zien hoelang het nog duurt: wel tot negentig seconden. Dat is echt vreselijk lang!
Waarschijnlijk is de eenvoudige verklaring voor dit keurige verkeersgedrag, dat men wellevend is, gezagsgetrouw, en een aanvaardende houding heeft. De Taiwanees is behoorlijk ‘zen’. Sommigen in ons tweepersoonsgezelschap proberen ook een beetje lessen uit te trekken uit het verkeersgedrag van de Taiwanscooteraars, maar dat valt nog niet mee.

Aardebevingsbestendigheid

Heel lang geleden, toen Henk nog niet wist dat hij econoom zou gaan worden, studeerde hij twee jaar Civiele Techniek in Delft. Daar stond een studentenflat die ‘de Staalflat’ werd genoemd: een gebouw met een stalen frame in plaats van het gebruikelijke beton. Als je bij windkracht tien bovenin het gebouw was, voelde je het werkelijk een beetje zwiepen. Centimeters zeker, misschien wel decimeters. Ook handig om aardbevingen op te kunnen vangen. Liever zwiepen dan breken, immers. Groot was in dit verband onze vreugde toen we vandaag onderweg een hoog gebouw in aanbouw zagen met, jawel, een stalen frame. In Taiwan is aardbevingsbestendig bouwen harde noodzaak. Taiwan ligt op dezelfde heftige aardschollen-breuklijn als Japan. Er zijn hier duizenden bevingen per jaar. Van een beving zelf ga je niet dood, maar overlijdensrisico heb je wel met een fout gebouwd gebouw waar je tijdens een beving in bent. Veel weten wij niet van aardbevingsbestendig bouwen hoor, maar in een aardig overzichtsartikel staat hoogbouw met stalen constructieframes inderdaad genoemd als een van de zeven ideeën om aardbevingsbestendig te bouwen. Leuk dat we vandaag toevallig zo’n gebouw in wording zagen.

Foto’s van de dag

Het was vandaag een warme, pittige fietsdag:

Zon, 30 graden, heuvelachtig, 93 km…

…en ook weer een prachtig stuk langs de zee gefietst.

Gemeentelijke bank aangevuld met eigen bank 🙂

Autoloze fietsbrug over een rivier.

Zou dit…

…de Godin van de Wind zijn?

Kamer in motel geboekt. Tot onze verrassing met een eigen garage voor de fietsen!

Dag 26 Taichung – Zuhnan 93 km